سرمقاله
اسماعیل عسلی
زندگی در جهان شیشه ای
بر اساس شواهد تاریخی، پیشوایان تمامی ادیان اعم از ادیان ابراهیمی و ادیان شرقی اغلب پیروان خود را ابتدا از میان طبقات محروم و استثمار شده برگزیده اند زیرا انگیزه ی ضعیف نگه داشته شدگان برای تغییر وضعیت موجود به مراتب از افراد برخوردار بیشتر است. دقیقاً به همین دلیل هر جا که متولیان دین به دلیل اشرافیگری و آسیب های ناشی از در آمیختن با سیاست و مقتضیات و ملاحظات مربوط به مقام و منصب از جوهره ی دین و فلسفه ی وجودی خود فاصله گرفته اند شاهد تولد فرقه ها و مذاهب و رویکردهای تلفیقی و التقاطی بوده ایم که به تجزیه دین و مذهب منجر شده است. شاید تأکید بر زی طلبگی در سخنان برخی از علما ناظر بر همین نکته باشد که مردم با مشاهده ی تغییر ظاهر زندگی روحانیون از آنها فاصله می گیرند و حرف شنوی آنها کم می شود!
اگر ظهور مذهب پروتستان را ریشه یابی کنیم به عملکرد کاتولیک ها، پاپ ها، اسقف ها و کاردینال ها و مدارس مذهبی و سختگیری هایی می رسیم که همه را عاصی کرده بود. ظهور مزدکیان و مانویان نتیجه ی حل شدن روحانیون زرتشتی در مناسبات حکومتی مبتنی بر جامعه ی طبقاتی در عصر ساسانیان بود به طوری که مغ ها یعنی همان روحانیون زرتشتی در کنار پادشاهان و نیروهای جنگجو مثلثی شوم پیرامون مردم تشکیل داده و آنها را له کرده بودند؛ اینجا بود که برخی از بازرگانان و کسانی که به سرزمین های محل سکونت مسیحیان رفت و آمد داشتند پیام های این آیین را با آموزه های زرتشتی در هم آمیختند و مذهب مزدکی و مانوی را بنیاد گذاشتند اما تنی چند از پادشاهان ساسانی با استناد به این دلیل که مسیحیت دین رومیان است و آنها دشمن سنتی ما هستند با مزدکی ها و مانوی ها برخورد تند کردند. همان گونه که ظهور شعوبیه و باطنیه و اسماعیلیه دستاورد عملکرد خلفای اموی بود که با همدستی جاعلان حدیث و تاریخ سازان بی سواد از کسانی که روزگاری با پیامبر می جنگیدند کاتب وحی ساخته بودند. خلفای اموی بدون توجه به این که پذیرش اسلام از سوی اقوام غیر عرب تنها به دلیل نگاه برابری بود که قرآن به تمامی افراد بشر با وجود تمامی اختلافات ظاهری شان داشت، به غیر عرب نگاهی آمیخته به نژادپرستی داشتند و تصور می کردند چون پیامبر از میان عرب برخاسته باید از این امتیاز برای سلطه و بهره کشی از غیرعرب استفاده کنند. در حالی که پیامبر در جمع تمامی قبایل دایره وار می نشست و کوچکترین امتیازی برای خود و خاندان و اقوامش نسبت به دیگران قائل نبود کما این که با برخی از خویشاوندان قبیله ی خود نیز مبارزه هم کرد. (ادامه…)