سرمقاله
محمد عسلی
به کجا چنین شتابان؟
در سال ۱۳۵۰ دستمزد روزانه یک کارگر ساده ساختمانی پنج تومان بود و هر دانه نان سنگک پنج ریال. امروز حداقل دستمزد روزانه یک کارگر ساختمانی پنجاه هزار تومان است و هر دانه نان سنگک هزار تومان.
یعنی قدرت خرید یک کارگر برای دریافت هر دانه نان پنج برابر شده است با این حساب سرانگشتی جای یک سؤال و پاسخی مناسب برای آن خالی است و آن اینکه چرا خرج به دخل نمی‌خورد؟
و اما پاسخ.
در سال ۱۳۵۰ ایران با جمعیت ۳۰ میلیون نفر از بسیاری هزینه‌ها و مخارج سال ۱۳۹۷ یعنی ۴۷ سال بعد معاف بود. زیرا مصرف حامل‌های انرژی اعم از آب، برق و گاز بسیار کمتر از امروز بود زیرا سطح توسعه اقتصادی و مصرف به دلیل محرومیت‌ها با امروز قابل مقایسه نبود.
اغلب خانوارهای شهری از داشتن تلفن خانگی، تلویزیون، یخچال و دیگر وسایل برقی و صوتی محروم بودند. هنوز نه ماهواره‌ای در کار بود و نه اینترنتی. کسی باور نمی‌کرد یک وسیله کوچک دستی به نام موبایل بتواند در جهت ارتباطات آنی با دورترین نقاط دنیا و استفاده‌های اطلاعاتی دیگر تا به این اندازه آسان، دائمی و همیشه در دسترس باشد. (ادامه…)