سرمقاله
اسماعیل عسلی
راه و رسم دوستی و دشمنی در دنیای سیاست
دوستی و دشمنی دولت ها و به تبع آن ملت ها با یکدیگر اعم از این که آنها را مردمی تلقی کنیم یا نه از فرمول های رایج برای تعیین مرزهای دوستی و دشمنی بین انسان ها تبعیت نمی کند چرا که گاه اختلاف نظر بین گردانندگان دو کشور بر سر موضوعی مرزی، اقتصادی و سیاسی چه بسا به جنگ یا کژتابی بین آن دو منجر شود و جابجایی دولت ها و شخصیت های سیاسی روی موضع دولت ها و به تبع آن ملت ها تاثیر بگذارد و به کم یا زیاد شدن فاصله ها بیانجامد که بیشترین تاثیر آن بر روی مبادلات بازرگانی، توریسم و حمایت از یکدیگر در نهادهای بین المللی است. زمانی بود که ما رژیم عراق را صهیونیستی و ارتش عراق را کفار بعثی خطاب می کردیم که با فروپاشی رژیم بعثی بخش قابل توجهی از ارتش عراق از تیررس این القاب خارج شدند و ما پس از استقرار نظام جدید عراق بیشترین مبادلات را در حوزه ی توریسم و کالا و حتی رایزنی های نظامی داشته ایم. هر چند مشخص نیست دولت ائتلافی که پس از هر انتخاباتی در عراق شکل می گیرد چه تاثیراتی بر نوسان عمق روابط داشته باشد به هر حال عراق گونه ای دمکراسی بومی را تجربه می کند که با تعصبات قبیله ای و پان عربیسم و جانبداری های فرقه ای در هم آمیخته و درصد شرکت کنندگان در انتخابات می تواند در به هم خوردن معادلات تاثیرگذار باشد! (ادامه…)