سرمقاله
اسماعیل عسلی
طنزواره ی فوتبالی
فوتبال برای برخی کشورها پول ساز است، برای برخی کشورها جنبه ی سرگرمی و تفریح دارد و برای کشور ما بیشتر جنبه ی سرکار گذاری و موج سواری دارد و بی شباهت به شیر بی یال و دم و اشکم است؛ چون حواشی آن بر متن غلبه دارد و سایه ی سیاست هم بر سر آن سنگینی می کند. فوتبال در کشور ما نه دولتی است و نه خصوصی و همواره در حالت بلاتکلیفی به سر می برد و مثل قیمت دلار شناور است. بالا بودن قدرت سر کار گذاری فوتبال به اندازه ای است که ده ها مجله و نشریه و صدها سایت مجازی را تغذیه می کند و در زمان موج سواری توجه همگان به آن جلب می شود. نمی دانم تاکنون برایتان پیش آمده که از مریضی بنالید و پیرامونیان شروع به نسخه نویسی برای شما کنند. فوتبال هم همین طور است. از من که یک روزنامه نگار معمولی هستم و از فوتبال فقط آب معدنی خوردن آن را بلدم می توانم در باره ی آن اظهار نظر کنم تا آن نماینده مجلس که احساس می کند بهتر از کارلوس کی روش قادر است برای تیم ملی مهره چینی کند!
البته دخالت صاحبان تریبون و کسانی که تصور می کنند چیزی از دین و سیاست می دانند در تمامی امور به یک فرهنگ تبدیل شده و بحمدالله از ریز تا درشت همه اقتصاد دان، جامعه شناس، دنیادیده، دشمن شناس و خبره و نخبه هستند و اگر می بینید که با وجود این همه متخصص و کارشناس و صاحبنظر کارمان به اینجا کشیده شاید به دلیل تعدد آشپزها باشد که به شوری آش انجامیده است وگرنه در تبحر و تخصص همگان تردیدی نیست.
در حالی که تنها سخنگوی وزارت خارجه باید مواضع ایران پیرامون رویدادهای جهانی را اعلام نماید تا دنیا بداند دقیقاً با چه کسی طرف است الی ماشاء الله خرد و کلان در اظهار نظر و صدور بیانیه و تهدید و اعلام موضع از یکدیگر پیشی می گیرند و گاهی آن قدر تند می روند که مردم احساس می کنند وزیر امورخارجه که معمولا جزو آخرین نفراتی است که برای اظهار نظر فرصت پیدا می کند خدایی ناکرده کوتاه آمده است و این اظهار نظرها گاه توسط کسانی صورت می گیرد که معمولاً توفیق فهم دقیق اظهارات طرف خارجی را به دلیل عدم آشنایی با زبان پیدا نکرده اند. و قرار هم نیست که هزینه ی اظهاراتشان را از جیب خود بپردازند. (ادامه…)