سرمقاله
اسماعیل عسلی
تاب آوری در سایه ی احساس هم سرنوشتی
تاب آوری، قدرت هضم فراز و نشیب های زندگی و پتانسیل عبور از بحران و توانایی تبدیل تهدیدها به فرصت هاست. از جمله دغدغه های مطرح در شرایط کنونی کشور موضوع پایین بودن ظرفیت تاب آوری جامعه در برابر بحران هاست و در پاسخ به این پرسش که چرا جامعه ی ما از تاب آوری بالایی برخوردار نیست حرف های زیادی برای گفتن وجود دارد که می توان فهرست وار بدان ها اشاره کرد.
اصولاً جامعه ی در حال گذار تاب آوری بالایی ندارد چرا که شرایطی بینابینی را تجربه می کند. ظرف سه دهه ی گذشته بخش قابل توجهی از روستائیان به دلایل گوناگون شهرنشین شده اند و بیش از نیمی از جمعیت مهاجر روستایی در عین سکونت در شهرها و اطراف شهرها هنوز با الزامات شهرنشینی کنار نیامده اند. این عده زمانی که در روستا بودند قدرت تحمل بالایی در برابر افت و خیزهای گوناگون داشتند. اکنون دیگر چنین پتانسیلی که قابل مقایسه با اوایل دهه ی شصت باشد وجود ندارد و مصرف گرایی و راحت طلبی با محوریت مطالبات صرفا معیشتی به صورت یک سونامی مهاجرین شهرنشین را در نوردیده و شدیداً تحت تاثیر قرار داده است.
نکته ی بعدی که نباید از آن غافل شد و روی کاهش تاب آوری جامعه تاثیر زیادی داشته، تزریق شعارهای بلندپروازانه توسط کارگزاران و مسئولین و اداره کنندگان کشور به جامعه ظرف ۴ دهه اخیر است که تناسب چندانی با بضاعت اقتصادی، کیفیت مدیریت کشور و ظرفیت های فرهنگی و اجتماعی ندارد و صرفاً منجر به مطالبه آفرینی های سریالی می شود و دست آخر هم به بدهکاری گردانندگان امور می انجامد. (ادامه…)