سرمقاله
اسماعیل عسلی
سانسور زیر تیغ کج فهمی
دامنه ی بایدها و نباید ها گسترده است زیرا ما همواره با گزینه های گوناگونی در رفتار و گفتار روبرو هستیم که معمولاً یک گزینه را بهتر تشخیص می دهیم. اینکه می گوییم به هرجایی نباید رفت، هر حرفی را نباید زد و هر چیزی را نباید دید نشان می دهد که ما انتخابگر هستیم و به دستاوردهای گزینش خود اهمیت می دهیم. چنین بایدها و نبایدهایی در گفتن و نوشتن و به تصویر کشیدن که با هنر و دانش و اندیشه پیوند دارد نیز مطرح است. این که جوامع گوناگون در شرایطی خاص به سانسور تن می دهند می تواند سر در آبشخور منافع ملی، پاسداشت حریم شخصی و امانتداری، بازخوردهای امنیتی و مصالح اقتصادی و سیاسی و فرهنگی داشته باشد اما چنین دستاویزهایی نباید مانع گردش آزاد اطلاعات، شفاف سازی، تعامل سازنده، نقد و تحلیل و همچنین سدی در مقابل درک درست واقعیت ها و ابراز عقیده باشد چرا که توسعه در تمامی ابعاد آن در گرو تأمین تمامی این موارد است. (ادامه…)