سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
آسیب های ناشی از میان مایگی
تعبیر میان مایگی را شاید برای اولین بار منتقدین ادبی مطرح کرده باشند اما اینگونه نیست که مصادیق آن را در سایر حوزه ها خصوصا اقتصاد و سیاست شاهد نباشیم. این که پدیده ی میان مایگی از کجا سرچشمه می گیرد جای بحث فراوان دارد هر چند بارزترین دلیل آن را می توان هجوم افراد غیر متخصص و تشنه ی خدمتگزاری در گرماگرم هیجانات ناشی از رخداد انقلاب با هدف گردانندگی ادارات و سازمان‌ها دانست. از آنجایی که پس از پیروزی انقلاب شاهد نگاه بدبینانه افراطی به اغلب افرادی هستیم که پیش از انقلاب متصدی امور گوناگون بوده اند تلقی اغلب انقلابیون این بود که همگی باید جای خود را به نیروهای انقلابی بدهند. به موازات این رویکرد چون برخی از نهادهای تازه تاسیس نیز نیازمند نیروهای انقلابی بودند لذا حساسیت ها در روند گزینش نیرو بیشتر معطوف به تعهد نسبت به آرمانهای انقلاب بود تا لزوم برخورداری مسئولین جدید به تخصص مرتبط با مسئولیت؛ در همین راستا نیاز به روحانیون به عنوان مبلغ برای اعزام به مناطق مختلف و تاکید بر حضور حداقل یک روحانی در هر نهاد و اداره و سازمان برای نظارت بر روند امور و حصول اطمینان از مطابقت کارها با موازین شرعی موجب شد که این موضوع روی کیفیت خروجی حوزه ها تاثیر منفی بگذارد به طوری که بسیاری از این افراد پیش از گذراندن سطح جذب مراکز گوناگون می شدند و چون نمی توانستند آن گونه که از یک روحانی انتظار می رود با نگاهی جامع الاطراف مسائل و امور را زیر نظر بگیرند و پاسخگوی شبهات باشند به میان مایگی دامن زده شد. طبیعی است که بدترین دفاع از اسلام حکم حمله به آن را دارد. این در حالی بود که مردم انتظار داشتند روحانیون در حد و اندازه های کسانی چون مطهری، طالقانی و باهنر و مفتح به مجامع علمی و دانشگاهی یا اداری پا بگذارند و پاسخگوی شبهات باشند. شاید بتوان گفت کمتر وزارتخانه هایی به اندازه ی آموزش و پرورش و آموزش عالی از حیث جذب نیروهای میان مایه ای که در حوزه ی علوم انسانی و معارف تدریس می کردند آسیب دیده است. (ادامه…)