سرمقاله
محمد عسلی
خودزنی سیاسی و خودفراموشی مقاومتی!
یکی از ظرفا می‌گفت:
ما به خانواده‌ای می‌مانیم که از بیرون تهدید به توپ‌باران شده‌ایم و از درون بر علیه یکدیگر سنگ‌پرانی می‌کنیم.
در چنین حالی اندیشه مقابله با دشمنان بیرونی سخت می‌شود و فراموشی می‌آورد. دشمن با صدای بلند در بلندگوهای رسانه‌ای جهان فریاد می‌زند چنانتان می‌کوبم که بلند نشوید در حالی که روباه‌صفت لبخندی بر لب دارد و ادعای دوستی می‌کند. از یک طرف بر طبل تحریم و تهدید می‌کوبد و از طرفی ملت را خطاب قرار می‌دهد که این تهدیدها و تحریم‌ها برای ساقط کردن رژیم است. گویی رژیم از کشور دیگری آمده و بر ملت ایران تحمیل شده است!
به ملت سوریه، لیبی، افغانستان و عراق هم همین حرف‌ها را زدند که ما برای حمایت از شما بر علیه رژیمتان قیام کرده‌ایم و شما را به یاری می‌طلبیم، اما می‌بینیم که چه بر سر ملت‌های مسلمان آوردند و چه فقر، آوارگی و نظام‌گسیختگی را به آنان تحمیل کردند تا از چاله به چاه افتند و نتوانند حتی با فقر بسازند و در خانه خود بمانند.
و اما بعد: (ادامه…)