سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
تا چه پیش آید
زمزمه‌ی راه‌اندازی مدارس غیرانتفاعی در فضای آموزش و پرورش زمانی طنین‌انداز شد که افسارگسیختگی روند زاد و ولدها به انباشت جمعیت دانش‌آموزی فراتر از ظرفیت کلاس‌ها منجر شده بود و بیم آن می‌رفت که افت تحصیلی رشته‌ها را پنبه کند و مدارس کلنگی و فرسوده حادثه‌ساز شود. در چنین شرایطی بود که عده‌ای دنبال نامی بامسما برای مدارسی می‌گشتند که بنا بود جانشین مدارس ملی که پیش از انقلاب فعال بودند شوند. پس از ماه‌ها چانه‌زنی نام اینگونه مدارس را غیرانتفاعی گذاشتند که دقیقاً یادآور بانک‌های قرض‌الحسنه بود. منظور از غیرانتفاعی هم این بود که گردانندگان اینگونه مدارس به دنبال سود و نفع نیستند و حتماً به یاری آموزش و پرورش شتافته‌اند تا باری از دوش این وزارتخانه‌ی عیالوار بردارند. اما همانگونه که نام بی‌مسمای بانک‌های قرض‌الحسنه نتوانست بر داد و ستدهای ربوی خط بطلان بکشد، مدارس غیرانتفاعی هم نتوانستند از سود و بهره چشم‌پوشی نمایند که البته بعدها این اسم بی‌مسما را اصلاح کردند و به مدارس غیردولتی تغییر دادند تا حداقل دروغ نگفته باشند. جای انکار ندارد که نقش مدارس غیرانتفاعی در سال‌های اولیه‌ی آغاز فعالیتشان از جهات مختلف چشمگیر بود چرا که اغلب گردانندگان اینگونه مدارس دست‌چین شده از میان پیشکسوتان آموزش و پرورش بودند و بیشتر مدارس غیرانتفاعی نیز اجاره‌ای بودند چرا که اگر بنا بود منتظر جانمایی و خرید زمین و احداث مدرسه و صدور انواع مجوز و پروانه می‌ماندند، چندین سال طول می‌کشید و جوابگوی سیل عظیم دانش‌آموزان نبود. (ادامه…)