سرمقاله
محمد عسلی
نفت دستمایه صلح نیست
نفت خون دل زمین است که میلیونها سال قبل از استحاله انسانها و حیوانات در خود ذخیره کرده است و همان خون است که خون طلب میکند.
خاورمیانهای که روی دریایی از نفت نشسته مستوجب آن است که از فروش آن اسلحه و مهمات خریداری کند تا مبادا آبراهی که آن را به مقصد میرساند مورد تهدید قرار گیرد در صورتی که همین سلاح و مهمات هستند که آبراهها را تهدید میکنند.
ترامپ از درآمد نفت عربستان، امارات، کویت، قطر و عراق بار خود را بسته و اینک نوبت پوتین است تا باقیمانده ذخایر ارزی این کشورها را برای فروش اس ۴۰۰ و یا دیگر سلاحها به خزانه روسیه واریز کند.
به قول زندهیاد فریدون مشیری در شعر معروف کوچ: «خیال نیست عزیزم/ صدای تیر بلند است/ و نالهها پیگیر/ و برق اسلحه خورشید را خجل کرده است…»
آری تاکنون از آن همه درآمد نفتی که به جیب کشورهای فروشنده اسلحه میرود. رسانهها عنوان نکردهاند که فلان کارخانه بزرگ خریداری شده و یا تأسیسات صنعتی و کشاورزی را از غرب و شرق خریداری کردهاند. گویی امیران کشورهای نفتخیز در اتاق شیشهای نشستهاند و ترس از شلیک گلولهای آنها را مرعوب کرده است که این چنین برای خرید اسلحه و جنگافزارهای جدید نظامی در صف ایستادهاند و برای فروشندگان اسلحه فرش قرمز پهن کرده و تا کمر مقابل آنها خم میشوند. اما در برابر نیازهای ضروری مردمان خود دستتنگ و خسیس مینمایند. (ادامه…)
- سه شنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۸
- سرمقاله