سرمقاله
محمد عسلی
۱۳ آبان و اما و اگرها
انقلابی که نام اسلامی به خود گرفت و اکثریت قریب به اتفاق مردم ایران در ظهور و بروز آن نقش داشتند انقلابی اصالتاً و هویتاً ضد استعماری و ضد استکباری بود و آمریکا برعکس اصالتاً استعمارگر و استثمارگر است. این دو غیر همنام برعکس قانون فیزیک یکدیگر را دفع می‌کنند. با فرار شاه و قصد آمریکا برای پذیرش وی و احتمال تکرار ۲۸ مرداد ۳۲ و حمایتی که از ابتدای به سلطنت رسیدن محمدرضا پهلوی توسط دولت آمریکا و روسیه و انگلیس برای بقای حکومت دیکتاتوری شاه پهلوی اعمال شده بود، بیم آن می‌رفت که بار دیگر آمریکا و متحدان غربی‌اش دوباره شرایطی فراهم نمایند تا شاه به ایران باز گردد، لذا دانشجویان پیرو خط امام سفارتخانه آمریکا را به اشغال خود درآوردند با این هدف که آمریکا شاه را برای محاکمه و مجازات به ایران باز گرداند و تحویل دولت انقلابی دهد. نتیجه آنکه با حمایتی که از طرف اکثریت احزاب و گروه‌ها از عملکرد دانشجویان پیرو خط امام شد، کارکنان و دیپلمات‌های سفارت آمریکا که با دسترسی به اسناد درون سفارت به جاسوس‌خانه مشهور گردید مدت ۴۴۴ روز در اسارت نیروهای انقلابی ایران بودند تا آنکه در زمان ریاست جمهوری ریگان با توافقی که بین ایران و دولت آمریکا به انجام رسید و در آن توافق آمریکا متعهد شد به امورات داخلی ایران دخالتی نداشته باشد گروگان‌ها آزاد شدند و شاه هم در ۵ مرداد ۱۳۵۹ در قاهره از دنیا رفت.
از آن تاریخ تا به امروز جنگ رسانه‌ای، اقتصادی و بعضاً نظامی بین ایران و آمریکا استمرار داشته و آمریکا انقلاب ایران را مغایر و مخالف با اهداف استعماری و منافع خود در منطقه خلیج فارس می‌داند و اینک پس از گذشت ۴۰ سال از پیروزی انقلاب اسلامی، ایران توانسته انقلاب ضد استعماری و ضد استکباری خود را به جهانیان و به ویژه به ملت‌های مسلمان منطقه بشناساند به گونه‌ای که علی‌رغم تلاش‌ها و سرمایه‌گذاری‌های سیاسی و اقتصادی و نظامی آمریکا برای سیطره بر کشورهای مسلمانی چون عراق، افغانستان، یمن، سوریه، لبنان و حتی ترکیه، ایران را موی دماغ خود دیده و به قصد از پای در آوردن ایران تحریم‌های ظالمانه و شدید بی‌سابقه‌ای را بر علیه اقتصاد و منافع ملی ایران وضع نموده است به بهانه اینکه ایران قصد دارد بمب اتمی بسازد و کشورهای منطقه را تهدید کند و صدها بل هزاران بهانه‌های دیگر که جای بحث فراوان دارد. (ادامه…)