سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
تنها همین یک آیه
ما به هر کجا که تعلق داشته باشیم ناگزیر به پذیرش تفاوت‌هایی در جنبه‌های گوناگون زندگی هستیم. از تفاوت در لباس و غذا و آب و هوا و نوع تفریح و بازی و هنر و ورزش گرفته تا تفاوت در سیستم حکومتی و نحوه‌ی شرکت در انتخابات. به جغرافیای خاصی تعلق داشتن الزاماً به معنای محرومیت نیست. آلمانی‌ها که ما از جهاتی به آنها حسادت می‌کنیم آرزومند یک روز آفتابی ما هستند و ژاپنی‌ها روزی هزار بار حسرت معادن و منابع ما را به گور می‌برند. ترکیه اگر آثار باستانی و تنوع قومی و فرهنگی ما را داشت سالیانه چند ده میلیارد دلار از طریق جذب گردشگر درآمد کسب می‌کرد. اختلاف آب و هوایی ایران را در کمتر کشوری می‌توان سراغ گرفت. همین دیروز در حالی که برخی شهرها دمای ۱۳ درجه زیر صفر را تحمل کردند در بعضی جاهای دیگر دما ۲۵ درجه بالای صفر بوده است. تفاوت‌ها سرمنشأ محرومیت نیستند. محرومیت‌ها را باید در کمبود اراده‌ها و قوانین بی‌خاصیت و دست و پاگیر جستجو کرد. در قلب آفریقای سیاه ساختمان‌هایی درست کرده‌اند که درجه حرارت آنها در تابستان از ۱۴ درجه بالاتر نمی‌رود و در قطب شمال خانه‌هایی ساخته‌اند که از یخچال در آنها استفاده می‌شود. فراموش نکنیم که جغرافیا نقش غیرقابل انکاری حتی در سرنوشت ما بازی می‌کند چرا که به هر حال ما در بخش خاصی از خاورمیانه به سر می‌بریم که نفت‌خیز هم هست. گاه دو انسان در فاصله‌ی یک کیلومتری از یکدیگر ملزم به تبعیت از دو قانون اساسی متفاوت هستند! مشکل ما این است که تصور می‌کنیم پیش از آنکه بتوانیم رفتار کسانی که با آنها زندگی می‌کنیم را تغییر دهیم می‌توانیم شرایط را عوض کنیم. نه گریبان تاریخ را می‌توان چسبید و نه می‌توان پاچه‌ی جغرافیا را گرفت. (ادامه…)