سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
گام‌های بعدی
فعالیت در مجلس بر اصل پیگیری استوار است. به این معنا که کاندیداها ابتدا با توجه به توانایی‌های خود و نیاز حوزه‌ی انتخابیه وعده‌هایی می‌دهند. عضویت نامزدها در ائتلاف‌ها الزاماً نباید با طرح‌ها و وعده‌های آنان همخوانی داشته باشد چرا که برخی از نامزدها حضور در یک یا چند ائتلاف را با هدف بهره‌گیری از قدرت فراخوانی و یارگیری هر ائتلافی دنبال می‌کنند و چه بسا در همین ائتلاف‌ها نیز یکدیگر را دور بزنند. فرض کنید یک نامزد نمایندگی مجلس به نهاد یا سازمان و قوم و هیأت خاصی پشت گرم باشد طبیعتاً وی زمانی که وارد یک ائتلاف می‌شود به پشتگرمی خود می‌افزاید و از کانون‌های پشتیبانی‌کننده‌ی سایر اعضای ائتلاف نیز استفاده می‌کند. اما این همه‌ی ماجرا نیست چرا که خوب می‌داند اگر رقبایش حتی یک رأی بیشتر داشته باشند می‌توانند او را پشت سر بگذارند. لذا به نزدیکترین پشتیبانی‌کنندگان خود سفارش اکید می‌کند که رأی تک گزینه‌ای داشته باشند. همین آرای تک گزینه‌ای است که فاصله‌ی معناداری بین یک نماینده و نماینده دیگر ایجاد می‌کند. برای بعضی‌ها این پرسش مطرح است که چرا نامزدهای عضو شده در ائتلاف‌های جناحی، صنفی، قومی و هیأتی پس از راهیابی به مجلس تعهدی به آرمان‌های مطرح شده در شعارهای ائتلافی ندارند. پاسخ واضح است چون نگاه آنها به اتئلاف نگاهی ابزاری است. شما وقتی متوجه می‌شوید باطری خودرو از کار افتاده تلاش می‌کنید از مردم کوچه و بازار برای هل دادن خودرو کمک بگیرید اما زمانی که خودرو روشن شد کسی را سوار نمی‌کنید! (ادامه…)