سرمقاله اسماعیل عسلی
ترازویی بدون پارسنگ

کشور ما ظرف ۴ دهه ی گذشته مجموعه ای از بحران  های گوناگون را پشت سر گذاشته است اما عبور از بحران هرگز به معنای مدیریت آن و تبدیل آن به فرصت و محو آثار و پیامدهای ناگزیر آن نبوده و نیست که اگر چنین می    بود دیگر اطلاق بحران به آن چندان موضوعیت نداشت که بخواهیم به تلخی از آن یاد کنیم و یا وجود برخی کاستی  ها را با استناد به آن توجیه نماییم . برخی از این بحران  ها خودساخته بوده یعنی نتیجه ی عملکرد اداره کنندگان جامعه بوده ، برخی بحران  ها نظیر جنگ ابتدا از خارج بر ما تحمیل شده و در ادامه نیز به دلیل رویکرد به گزینه  هایی که پیش رو داشته ایم ، هزینه  هایی را بر ما تحمیل کرده است .برخی بحران  ها نیز زاییده ی محدودیت  ها و یا پایین بودن ظرفیت  های فرهنگی و اجتماعی و بی تجربگی در حوزه ی سیاسی بوده است که نمونه ی بارز آن رشد قارچ گونه ی احزاب و گروه  ها و یارگیری گروه  های سیاسی از بین جوانان ساده و بی تجربه و مفتون و شیفته ی انقلابیگری که نتیجه ای جز بازی کردن در زمین این و آن نداشته است ! گاهی بحرانی در یک کشور ایجاد می    شود و برای سایر کشورها فرصت ایجاد می    کند . قابل انکار نیست که غیر از کشورهای تولید کننده ی سلاح نظیر آمریکا ، روسیه و چین و فرانسه و آلمان که از رهگذر هشت سال جنگ بین ایران و عراق سوراخ سنبه  های اقتصادی خود را پر کردند ، کشورهایی نظیر ترکیه ، کویت ، امارات متحده ی عربی و آمریکا و اروپا و کانادا نیز پذیرای سرمایه  های انسانی و نقدی فراوان بودند و در این میان ایران و عراق که بیشترین خسارت را دیدند کمترین سود را بردند و از دریافت خسارت وارد شده به ایران هم خبری نشد چرا که ابرقدرت  ها از همان ابتدا هم بنا نداشتند یکی از دو طرف پیروز این ماجرا باشد . (ادامه…)