سرمقاله محمد عسلی ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۹
نه گفتن های امام علی(ع)

آنگاه که همه از ترس سست شده و کنار کشیدند او قیام کرد و زمانی که همه خود را پنهان کردند . آشکارا به میدان آمد .وقتی که همه لب فروبستند سخن گفت و زمانی که همه باز ایستادند او با راهنمایی نور خدا به راه افتاد در مقام حرف و شعار صدایش از همه آهسته تر بود اما در مقام عمل برتر و پیشتاز بود وقتی زمام امور را در دست گرفت از همه جلوتر پرواز کرد و پاداش سبقت در فضیلت را برد همانند کوهی که تند بادها آن را به حرکت در نمیآورد و طوفان ها آن را از جای نمی کند.
کسی نتوانست عیبی در او بیابد و سخن چینی ،جای عیب جویی دراونمییافت. ذلیل ترین افراد در نزد او عزیزترین بود تا حق وی را باز ستاند . نیرومند در نظر او پست و ناتوان می نمود تا حق را از او باز ستاند .او نخستین کسی بود که پیامبر صلی الله را تصدیق کرد.
آری این بود امام راستین و نخست ما که افتخار پیروی و تبعیت از او را در شناسنامه داریم و خود را شیعه علی(ع) نام نهادهایم.
افسوس ! تنها گروهی به سوی او آمدند که آنها نیز ناتوان و مضطرب بودند .امامعلی فرزند آخرت بود به دنیا پشت کرد و عطایش را به لقایش بخشید. حکومت را از آب دهان بز بی ارزش تر و پستتر دانست و قدرت باعث نشد فساد و تباهی در خانه و دفترکار ش وارد شود و رشد کند (ادامه…)