سرمقاله
محمد عسلی
دل بسی خون به کف آورد ولی …
وقتی صدام به ایران حمله کرد فقط کسانی جلوی تانک‌های دشمن سینه سپر کردند که انقلاب اسلامی، رهبری امام خمینی(ره) و وطن‌دوستی را باور داشتند. این باور از چند جهت مطمح نظر تحلیلگران بود.
یکم امید به آینده، آینده بدون استبداد و استثمار خارجی و داخلی. دوم پیاده شدن احکام اسلامی. سوم عدالت اجتماعی به نحوی که مستضعفان زمین از استضعاف و بیچارگی بیرون آیند و به استقلال رأی برسند.
بسیاری از رزمندگان جبهه حق در برابر باطل به شهادت رسیدند و چه بسیار دیگر که به افتخار جانبازی نائل آمدند و افرادی هم دستگیر شدند و به اسارت در آمدند.
این سهم رزمندگان از ۸ سال دفاع مقدس بود جدای از شهدایی که در زندان شاه زیر شکنجه‌های قرون وسطایی به شهادت رسیدند و یا در جوخه‌های اعدام به دیار باقی شتافتند.
و اما سهم شهدای زنده‌ای که اگر در جبهه‌های جنگ شهید نشدند اما روزی چند بار طعم شهادت را حس کردند از جمله مسئولان جهادی، فداکار و ایثارگری که از جان و مال و استراحت و دفع‌الوقت گذشتند و با تمامی اخلاص در خدمت خلق جان‌فشانی کردند. (ادامه…)