سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۲ شهریور ۱۳۹۹
در این باره چه باید کرد

درس خواندن در شرایط کرونایی نیازمند با فرهنگ است چرا که خانواده ها بدون هیچ پیش زمینه ی ذهنی باید به موازات تامین امکانات تحصیل فرزندانشان از طریق فضای مجازی، بچه هایشان را نیز مدیریت کنند و آنها را سر وقت پای لپ تاب یا هر وسیله ی دیگری بنشانند تا دچار عقب افتادگی نشوند . متقاعد کردن بچه ها برای وقت شناسی و هماهنگ شدن با معلم و آموزگار و نظارت بر تمرین و تکلیف نویسی آنها خصوصا برای والدین کم سواد و بی بضاعت کار ساده ای نیست .اتصال تعطیلات تابستانی به فصل مدرسه همواره چالشی تحت عنوان ترک عادت های تابستانی را به دنبال دارد یعنی دانش آموز باید از اول مهر شب نشینی هایی که ساعت بیداری اش را به تاخیر می اندازد ترک کند و والدین نیز باید به گونه ای برنامه ریزی کنند که بهانه به دست بچه هایشان ندهند . از سویی دیگر مدیران مدارس ، معاونین ، مربیان تربیتی و مشاوران آموزشی هم در شرایطی باید روی رفتار و عملکرد بچه ها نظارت کنند که دسترسی زیادی به آنها ندارند و سواد رایانه ای آنها هم یک دست نیست . بنده خدایی می گفت در برنامه ابلاغی به فرزندم یک معلم در چندین رشته ی غیر مرتبط تدریس می کند . شاید تدریس در فضای مجازی دستاویزی شده تا آموزش و پرورش مسئله ی کمبود نیروی انسانی را از این طریق لاپوشانی کند . رفتار کج دار و مریز در بحث واگذاری اختیار حضور یا عدم حضور دانش آموز در مدرسه نیز مزید بر علت شده و نظارت را برای مدیران و معاونین سخت تر کرده است . (ادامه…)