سرمقاله اسماعیل عسلی ۲۰ شهریور ۱۳۹۹
حل یک معادله چند مجهولی

با وجود این که روزانه صدها نشریه در قالب روزنامه ، مجله ، ماهنامه ، فصلنامه ، سالنامه و گاهنامه و گاه و بیگاه نامه در زمینه های گوناگون منتشر می شود کمتر پژوهشگر و صاحب نظری حاضر به پذیرش وجود آزادی مطبوعات در ایران است و اغلب می گویند محدودیت ها یکی دو تا نیست و درخوش بینانه ترین حالت می گویند مطبوعات دچار خودسانسوری هستند و پیش از آن که از سوی نهادهای ناظر و قضایی با آنها برخوردی صورت گیرد با دیدبانی خبر تمامی چارچوب های نهادینه شده ظرف چند دهه ی اخیر را لحاظ می کنند تا دچار مشکل نشوند . وقتی می پرسیم چه مکانیسمی تضمین کننده ی چنین روندی است می گویند با توجه به این که مردم اغلب در فضای مجازی رفت و آمد دارند و نشریات مکتوب چنگی به دل آنها نمی زند بنابراین درآمد آنچنانی از محل فروش روزنامه و مجله نصیب گردانندگان نشریات نمی شود و به همین دلیل وابستگی زیادی به آگهی دارند و از آنجایی که سایت دیوار و شیپور میدان تبلیغ آگهی های تجاری را از نشریات گرفته اند می ماند آگهی های دولتی و اداری و ثبتی و دادگستری که صد البته به روزنامه های در حال انتشار داده می شود حال اگر روزنامه ای از ادارات و سازمان ها و نهادهای آگهی دهنده نقدی جدی داشته باشد بی گمان روی سفارش آگهی به چنین روزنامه ای تجدید نظر خواهد شد و تداوم انتشار آن قابل تضمین نیست . (ادامه…)