سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۱۵ شهریور ۱۳۹۹
طاعون

ما که در جریان تحلیل ها و الگوبرداری های محتوایی و صوری ، بسیاری از موضوعات اجتماعی و سیاسی را با رویدادهای صدر اسلام مقایسه می کنیم ، بد نیست در بحث عملکرد آقازاده ها نیز نگاهی مقایسه ای بین آقازاده های معاصر و آقازاده های صدر اسلام داشته باشیم .
اصولا بحث آقازاده گی زمانی مطرح می شود که شاهد نگاه قبیله ای و تاثیر خویشاوندی بر سیاست و اقتصاد باشیم و باورمان باشد که فضیلت ها ، ویژه گی ها و دانش و پرهیزگاری از پدر به فرزندان می رسد در حالی که در آموزه های قرآنی چنین پنداشتی رد شده آنجا که خداوند در پاسخ به تقاضای حضرت ابراهیم که از خداوند می خواهد پیشوایی معنوی اش را به فرزندانش انتقال دهد می فرماید : عهد ما به ظالمین نمی رسد . بر این اساس نه سیادت می تواند انتقال دهنده ی حقی از پدر به فرزندان باشد نه مسئولیت و محبوبیت و دانش و پرهیزگاری ، هر چند انتظار می رود که فرزندان مدعیان خدمتگزاری به مردم حداقل شباهتی به پدر خود داشته باشند . طبیعتا در جوامعی که اثری از مناسبات قبیله ای نیست کمتر با چنین پدیده ای مواجه می شویم وگرنه چه دلیلی دارد که نفوذ یک شخصیت منجر به روی کار آمدن فرزندش شود مگر گزینش ها ، استخدام ها و انتصاب ها و انتخاب ها نباید بر مبنای صلاحیت ها دنبال شود . (ادامه…)