سرمقاله محمد عسلی ۱۰ مهر ۱۳۹۹
صلح مسلح

از آدم دیروز تا آدم امروز میلیون ها سال فاصله است. فاصله های جهل و دانایی، فاصله های طبقاتی، فاصله های احساس و عقلانیت، فاصله های توانایی و ناتوانی. این فاصله ها لحظه به لحظه عمیق و عمیق تر می شوند. اما نتیجه ای که از آن حاصل شده و می شود یک چیز است کشتن و کشته شدن، زنده و مرده شدن و ساختن و خراب کردن. گویی خاصیت زمین این است که می رویاند و سپس می میراند.
از دل تمامی این رفت و آمدها تغییر پدید می آید که همه ناشی از جنگ است. جنگ انتخاب می کند و انتخاب نمی شود. زیرا شرایط و انگیزه هست که آدمی را به صلح یا جنگ ترغیب می کند.
ترس از قدرت برتر، آدمی را به رقابت می کشاند و نام این رقابت را زندگی می گذاریم که نیروی محرکه آن تضاد است. (ادامه…)