سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲ مهر ۱۳۹۹
پوست اندازی در روایت

در آخرین روزهای شهریور ۵۹ جرقه جنگی زده می شود که آتش ناشی از آن به تدریج خرمنی به وسعت چند صد هزار کیلومتر مربع را در بر می گیرد . کشتار ، اسارت ، ویرانی ، آوارگی ، جدایی ، مهاجرت ، فرار ، رشادت ، ایستادگی ، رودررویی های گروهی و انفرادی ، نقشه ها و برنامه های متعدد برای مقاومت ، همآوردی جنگ افزارها ، کنکاش برای خرید سلاح ، دغدغه ی تامین معیشت ، امنیت ، عشق ، عاطفه و حماسه و رویش های خیره کننده و تولد چهره های شاخص جهانی و نابغه های نظامی و قهرمانانی از جنس این آب و خاک و هر چیزی که بوی زندگی می دهد به معیاری برای اندازه گیری درجه دلبستگی آحاد مردم به این آب و خاک و مرزهای ایمانی تبدیل می شود و سرنوشت بسیاری از خانواده ها را تحت تاثیر قرار می دهد و در نهایت شعله های سرکش جنگی که صدام ماجراجو و متوهم آغاز کرده بود با پذیرش قطعنامه از سوی ایران به خاموشی می گراید . این که ما با جنگ چه کردیم و جنگ با ما چه کرد را نمی توان تنها در روایت های نظامی از جنگ خلاصه کرد . هر چند چنین روایت هایی صرف نظر از ژرفایی و گستره ی آن  ، نوعی سند تلقی می شوند و باید در حافظه ی تاریخی مردم جایگاهی در خور داشته باشند .زیرا این رویداد با هویت ما گره خورده و هر روز نیازمند مرور آن هستیم . (ادامه…)