یادداشت سردبیر اسماعیل عسلی ۷ مهر ۱۳۹۹
خاطره ای از جنس آن روزها

آذر ماه سال ۱۳۵۹ بود و شرایط عجیبی را تجربه می کردیم چرا که شیراز به دنبال وقوع جنگ به دلیل نزدیکی فارس به خوزستان و شرایط مناسب آب و هوایی و دور بودن از مرزهای غربی کشور به یکی از کانون های اصلی مهاجرت هموطنان خوزستانی تبدیل شده بود و مهاجرین در بسیاری از خوابگاه های دانشجویی و ساختمان ها و حتی برخی از آپارتمان های رها شده و کلنگی ساکن شده بودند و متولیان شهر شیراز به خاطر بی نظمی های ایجاد شده در سطح شهر به دنبال نظم و نسق دادن به وضعیت خانواده های مهاجر بودند که اغلب آنها را زنان ، کودکان ، افراد مسن و بعضا جوان تشکیل می دادند . در همین راستا صدا و سیمای مرکز فارس برای ترغیب مردم به مهمان نوازی و استقبال مناسب از مهاجرین جنگ تحمیلی در تدارک تهیه سرودی مناسب بودند . در آن زمان من جوانی بیست ساله و بیشتر اهل طنزپردازی بودم و خود را در حد و اندازه ی سرودن شعرهای جدی نمی دانستم . (ادامه…)