سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۲ خرداد ۱۴۰۰

پس از چهل و دو سال

گارانتی اصطلاح بیگانه ای نیست ، اگر چه وارداتی است اما رد پای آن را در فرهنگ ایرانی خودمان می توان سراغ گرفت . زمانی که یک نخ سبیل را برای تضمین حسن انجام کار یا وظیفه و پای بندی به عهد و قرار گرو می گذاشتند و برای پس گرفتن همان یک نخ سبیل که نماد شرف و انسانیت و عمل کردن به عهدشان بود نهایت تلاش خود را می کردند  . صنعتگران نیز در راستای مشتری مداری و رقابت سالم پای گارانتی را به میان کشیدند و ضمن تعیین عمر مفید برای تولیداتشان پرداخت خسارت در صورت وجود مشکل اساسی و تعویض قطعه ی ناکارآمد و همچنین پرداخت ضرر و زیان های ناشی از عملکرد دستگاه معیوب و نحوه ی سرویس دهی را تضمین نمودند .
اکنون همین گارانتی در کشور ما حال و روز خوشی ندارد . معمولا فروشنده ها در زمان تحویل و پرداخت قیمت کالا بر انتخاب دستگاه گارانتی دار توسط خریدار تاکید می کنند اما همین که مشکلی پیش آمد برای فرار از پرداخت خسارت امروز و فردا می کنند و یا می گویند گارانتی شامل فلان قطعه نمی شود و ریش و قیچی هم در دست خودشان است . دقیقا همان کاری که شرکت های بیمه با راننده خودرو تصادفی می کنند . اول این که اگر کسی پیگیر دریافت خسارت از بیمه نباشد چیزی عایدش نمی شود و در صورت پیگیری هم ، شرکت بیمه شرایط را به اندازه ای سخت می گیرد و آنچنان وقت مشتری را تلف می کند که عطای بیمه را به لقایش می بخشد . (ادامه…)