سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۴ خرداد ۱۴۰۰
هشیار در میانه ی مستان

اگر انتقادات هفت نامزد ریاست جمهوری در زمینه های گوناگون پیرامون اوضاع کشور را مورد بررسی قرار دهیم در می یابیم که همین انتقادها زمانی توسط افراد متخصص و کارشناسان دلسوز مطرح می شد و سیاه نمایی و تشویش اذهان عمومی تلقی می گردید و از منتقدین می خواستند که برای اثبات ادعای خود دلیل و مدرک بیاورند . البته بیان چنین انتقاداتی از زبان کسانی که از فعالان چند ده ساله در دایره ی قدرت بوده اند آن هم در صدا و سیما ، هیچ نیازی به دلیل و مدرک ندارد ، زیرا خودشان از نزدیک در جریان روند امور بوده اند و وجدان عمومی هم بر این اظهارات صحه می گذارد هر چند ممکن است بر سر راه حل ها اختلاف نظرهایی وجود داشته باشد . اگر فرض کنیم که نامزدها در بیان انتقادات خود صادق باشند به نظر می رسد که انقلاب همان گونه که برخی از نامزدها بر آن تاکید ورزیدند ، نیازمند پوست اندازی و تجدید نظر در روش ها و برنامه هاست ! یک نفر از آقایان به لزوم جراحی اقتصادی هم اشاره کرد که البته معلوم نیست ریسک بیهوش کردن چنین اقتصادی برای جراحی شدن تا چه اندازه بالا باشد . نکته جالب توجه نیز اینجاست که اغلب نامزدها طوری از برنامه های خود و لزوم تغییر قوانین سخن می گویند گویا مجلس شورای اسلامی محلی از اعراب ندارد و قرار است همه چیز از طریق ارائه ی لوایح دولتی تغییر کند در حالی که اگر بنا بر جراحی اقتصادی و دگرگونی ساختاری و اجرای مو به موی عدالت باشد ، مجلس یک پای قضیه است . (ادامه…)