سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۱۸ مرداد ۱۴۰۰
به همین سادگی

گاهی ما بدون آن که موضوعی دندان گیر برای نوشتن سراغ داشته باشیم به طرح بدیهیأتی می پردازیم که هیچ کس در باره ی آن تردیدی ندارد به طوری که طرح یا عدم طرح آن علی السویه است . مثلا این که بگوییم خبرنگاری شغلی حساس است و اثرگذاری بالایی دارد ! در این میان کسی هم شیطنت می کند و می گوید اگر چنین است که شما می گویید بنابراین چرا با وجود این همه خبرنگار در سراسر ایران وضعیت کشور و مردم آنچنان که باید باشد نیست ؟ در واقع چنین شخصی می خواهد بگوید یا کسانی اجازه نمی دهند که خبرنگاران و اهل قلم به وظایف خود عمل کنند و یا می خواهد بی تاثیری کار خبری را گوشزد کرده باشد ! پاسخ به چنین شبهه ای ساده نخواهد بود . به هر حال در این کشور افرادی تحت عنوان گزارشگر ، نویسنده ، مصاحبه کننده ، تحلیل گر و خبرنگار و عکاس شبانه روز مشغول بازتاب دادن اخبار هستند . شما گاهی روزنامه ای را می خوانی و پس از خواندن آن متوجه می شوی که مسئولین کشور و استان و شهر و … مشغول انجام وظایف خود هستند . این ها که خبر نیست ! (ادامه…)