سرمقاله “اسماعیل عسلی” ۱۱ دی ۱۴۰۰
از نگاه کیفی و توسعه ای به جمعیت تا نگاه گله ای

ترس از پیری جمعیت در ایران ، تلاش ها برای فرزندآوری در قالب طرح ها و لوایح دولتی و امتیازدهی به خانواده های پر جمعیت را در دستور کار قرار داده است . مقوله تنظیم جمعیت و پایش خانواده از زمانی مطرح شد که با کشف انواع واکسن ها و بهبود تدریجی وضعیت بهداشت شاهد افزایش جمعیت خصوصا در کشورهای توسعه یافته بودیم که تناسبی با ظرفیت شهرها و منابع محدود غذایی نداشت به همین دلیل بحث فرزند آوری تدریجا از معیارهایی تبعیت کرد که هر کشور فراخور ظرفیت ها و برنامه های توسعه ای خود دنبال می کرد . در پیوند با این موضوع چه کسانی که معتقد به رها سازی جمعیت صرف نظر از پیش زمینه ها و امکانات هستند و چه کسانی که با تک فرزندی به خیال خود زندگی راحتی را جستجو می کنند به بیراهه می روند . اگر چه جامعه ما در حال حاضر با معضل مرگ و میرهای طبیعی با وضعیتی که در گذشته رایج بود دست به گریبان نیست اما عوامل مرگ زای دیگری جای آن را گرفته است . امروزه مرگ و ناتوانی ناشی ازاعتیاد ، تصادفات جاده ای، گازگرفتگی ، خودکشی ، سرطان و … جای بیماری هایی نظیر آبله ، سل ، دیفتری ، کزاز ، وبا ، سرخک و سیاه سرفه و ذات الریه و جزام را گرفته ولی در عین حال آمار چنین مرگ و میرهایی به پای بیماری هایی که در گذشته رایج بود نمی رسد اما در عوض خانواده ها نه تنها از اختیار بیشتری برای استفاده از لوازم پیشگیری کننده از بارداری برخوردارند بلکه می توانند در تعیین جنسیت فرزندان خود نیز نقش داشته باشند . (ادامه…)