سرمقاله” محمد عسلی” ۱۸ اسفند ۱۴۰۰
سخن نو آر که نو را حلاوتی است دگر

پنجاه سال قبل شیراز را ۳۳۰ هزار جمعیت بود، شهر از شمال به دروازه قرآن، از جنوب به فلکه فرودگاه قدیم، از شرق به فرودگاه جدید و از غرب به فلکه قصردشت و کمی بالاتر محدود می شد.
حدود ۷۵ درصد جمعیت در بافت قدیم زندگی می کردند، اکثر قریب به اتفاق خانه ها از حمام محروم و آشپزخانه در فضای مرده محدودی بود و از بسیاری وسائل و تجهیزات پیشرفته امروزی خبری نبود.
مردم به حمام های عمومی می رفتند که از خزینه به دوش آب گرم ارتقاء یافته بودند. ساخت و سازها و ساختمان ها به شیوه امروزی مهندسی شده و دارای شناج افقی و عمودی نبودند. در بافت قدیم بیش از ۶۵ درصد اجاره نشین بودند و بیشتر مشاغل، خدماتی بود. (ادامه…)