سرمقاله
اسماعیل عسلی
بمب های ساعتی
باور عمومی این است که مسأله ی خانه های خالی معضلی اقتصادی است که به دنبال ایجاد رکود در بازار مسکن دامنگیر جامعه ی ما خصوصاً در کلانشهرها شده است، اما اگر نگاهی زیر پوستی به این معضل داشته باشیم متوجه می شویم که عمق فاجعه به مراتب بیش از آن چیزی است که به چشم می آید!
بدون تردید عنوان خانه خالی برای منازل مسکونی در انتظار فروش به هیچ وجه عنوان بامسمایی نیست چرا که هم اکنون از منازل خالی استفاده ها و بهتر بگوییم سوء استفاده هایی صورت می گیرد که از دل آن هزاران مصیبت زاییده می شود. شاید تاکنون چشمتان به جمال تبلیغات مربوط به خانه های مبله روشن شده باشد؛ خانه هایی که از آنها به عنوان کانون روابط جنسی آزاد و بدون نظارت های بهداشتی، منقل داری، قمار، دپوی کالای قاچاق، مرکز بسته بندی و توزیع مواد مخدر و… استفاده می شود. طبیعی است که نهادینه شدن روابط آزاد جنسی می تواند زمینه ساز بالا رفتن سن ازدواج، رونق ازدواج سفید، شیوع بیماری های مقاربتی، ایجاد کانون همگرایی های غیرقانونی برای راه اندازی مشاغل ضد ارزشی و کسب درآمدهای نامشروع و… باشد. در حالی که چه در مجلس شورای اسلامی و هیأت دولت و چه در محافل سیاسی و اجتماعی به گونه ای از خانه های خالی سخن می گویند که گویی دارند پیرامون یک معضل اقتصادی حرف می زنند، در حالی که خانه های خالی بیش از هر چیزی فرهنگ و ارزش های اصیل را تهدید می کند و آدم شگفت زده می شود که برخی در حالی که طاقت نمی آورند، نخ مویی از زیر روسری دخترکی خودنمایی کند، چگونه می توانند در برابر چنین تهدید خانمان براندازی سکوت کنند.
کسانی که از ۵/۲ میلیون خانه خالی در ایران سخن می گویند آنچنان با بی خیالی حرف می زنند گویا کلید و مهر و موم این خانه ها در اختیار نهادهای ناظر بر مفاسد اجتماعی و اقتصادی است. در حالی که هیچ نظارتی بر نحوه ی استفاده از خانه های خالی وجود ندارد و این سهل انگاری در مورد خانه های خالی آپارتمانی بیشتر خودنمایی می کند. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
اقتصاد زندگی ماشینی و گریز از ارزش¬ها
اقتصاد و سیاست دو روی یک سکه¬اند یعنی وقتی اقتصاد شکوفا و تعادل بین تولید و مصرف برقرار باشد سیاست موفقی اعمال شده و برعکس اگر شرایط و وضعیت اقتصادی نامطلوب است در اعمال سیاست و خط مشی مناسب ناموفق بوده و به خطا رفته¬ایم هر چند ضرایب فشارهای خارجی و حرکات ایذایی برای توجیه مسأله مدام به رخ کشیده شود.
به عنوان مثال تحریم و تهدید و تلاش در جهت به انزوا کشیدن ایران یک مسأله ایذایی است اما گریز از این مخاطرات خود سیاستی معقول است که نیاز به تدبیر و کسب اطلاعات اقتصادی دارد.
سعدی شاعر حکیم و سخنسرای ایران در باب اقتصاد و سیاست اقتصادی به زبان ادب و تدبیر در این باب اشاراتی دارد که ذکر بخشی از نکات آن در این موضوع بی¬ فایده نیست.
«پارسازاده¬ای را نعمت بیکران از ترکه عمان به دست افتاد، فسق و فجور آغاز کرد و مبذری پیشه گرفت. فی¬الجمله نماند از معاصی منکری که نکرد و مسکری که نخورد. باری به نصیحتش گفتم: ای فرزند دخل آب روان است و عیش آسیای گردان. یعنی خرج فراوان کردن مسلم کسی را باشد که دخل معین دارد.
چو دخلت نیست خرج آهسته¬تر کن
که می¬خوانند ملاحان سرودی
اگر باران به کوهستان نبارد
به سالی دجله گردد خشک رودی…» (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
هبوط
مواجهه ی حکومت عربستان با بحران مشروعیت داخلی و بین المللی، گردانندگان این کشور را متقاعد و در واقع ناگزیر کرده تا به نوعی شیمی درمانی سیاسی روی خوش نشان دهند؛ چرا که می دانند وقتی خبرگزاری های پرمخاطب دنیا تحت سیطره ی آمریکاست و سازمان ملل و شورای امنیت نیز سر در همین آبشخور دارند و نیروی نظامی و از همه مهمتر دستاویز حقوق بشری هم دارد و بالاتر از آن مدارکی در اختیار دارد که نشان می دهد برخی از مقامات عربستان در جریان ماجرای ۱۱ سپتامبر بوده و مخارج آن را نیز تأمین کرده اند‏‏،‏ به گوشه ی رینگ بردن حکام سعودی و مشت باران آنها توسط آمریکا کار دشواری نیست‏‏.‏ بنابر این آنها دست و دلبازی به خرج دادند و چند صد میلیارد دلار خرج خرید اسلحه و تقدیم هدایا کردند‏‏،‏ غافل از این که اگر چه ممکن است در کوتاه مدت احساس امنیتی نسبی به آنها دست دهد و امپراتوری های رسانه ای تطمیع شده با دلارهای نفتی دست از سرشان بردارند اما بحران مشروعیت حکومت آل سعود تمام شدنی نیست زیرا از یک سو مردم این کشور که در عصر ارتباطات در معرض بمباران اطلاعاتی قرار دارند‏‏،‏ مطالبات جدیدی پیدا کرده اند که پاسخگویی به آنها در گرو اعمال برخی اصلاحات ساختاری است و از دیگر سو موقعیت این کشور در منطقه خصوصاً در میان کشورهای عربی‏‏،‏ تضعیف شده و آل سعود حتی در بخش هایی از یمن که زمانی حیاط خلوت این کشور محسوب می شد نیز رانده شده است‏‏.‏ از طرفی عراقی ها و سوری¬ ها نیز پس از رهایی از تشنجات داخلی و دفع داعش در مسیری متفاوت با گذشته به دنبال ایفای نقش منطقه ای خود خواهند بود و مصر که نمی تواند نسبت به چشمداشت های مردم خود بی تفاوت باشد نخواهد توانست مانند گذشته به عنوان یک متحد پر و پا قرص در کنار عربستان بایستد‏‏.‏ (ادامه…)