یادداشت
محمد عسلی
وقتی نجابت و صداقت در دل‌ها ریشه می‌دواند
«به یاد دکتر احمد نجابت»
دیروز در مراسم تشییع و خاکسپاری مردی شرکت کردیم که کسوت نجابت بر قامت او برازنده بود و با گفتار و کردارش سنخیّت داشت.
زنده‌یاد دکتر احمد نجابت را می‌گویم که در دوره‌های چهارم و پنجم نماینده مردم شیراز در مجلس شورای اسلامی بود.
او که به رک‌گویی و صداقت شهره بود، بارها مورد نقد و ایراد مخالفانش قرار گرفت؛ اما از پای ننشست و جدای از دیدگاه سیاسی و عقیدتی که مشخص کننده هویت و شخصیت وی بود، زندگی و رفتاری ساده داشت و به همان سادگی هم در موضوعات مختلف ورود می‌کرد.
احساس عبودیت و بندگی و ترس از آخرت و عاقبت کار او را ملزم می‌کرد برای رضایت خاطر این و آن و یا شهرت و محبوبیت دست به کاری نزند که مبادا در آن شبهه یا ناروایی باشد، هر چند در جمع دوستدارانش مُهر اصولگرایی پیوسته بر پیشانی داشت، اما در گروه و حزب و دسته‌ای قرار نگرفت که کسی بتواند به واسطه نفوذ او سوء استفاده‌ای کند و او را متهم به ایجاد رانت نماید.
با مرحوم دکتر احمد نجابت از انتخابات دوره پنجم مجلس شورای اسلامی آشنا شدم که صفحاتی چند از روزنامه نوپای «عصر مردم» را به تصویر و اظهارات وی اختصاص دادیم و همانند سایر نامزدهای انتخاباتی، دیدگاه‌ها و اظهارات وی را برای اطلاع مردم به چاپ رساندیم.
دیشب که در آن صفحات برای لحظاتی غور کردم و به عاقبت کار اندیشیدم به مطلبی از ایشان خطاب به مردم شیراز برخوردم که زبان حال دیروز وی به هنگام عروج به دنیای دیگری بود. (ادامه…)