یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
تمرین دموکراسی روی بام کوتاه
عملکرد شهرداری شیراز ظرف چند سال گذشته توقعات مردم را از خود بالا برده است و این یک اصل غیرقابل انکار است که همواره بین تصویر و ذهنیتی که مردم از قابلیت‌ها و توانایی‌های یک نهاد و سازمان دارند و قضاوتی که پیرامون عملکرد آن نهاد یا سازمان در مواجهه با مشکلات صورت می‌دهند رابطه‌ای مستقیم وجود دارد، از این منظر باید اذعان داشت که اگر گلایه‌ای مطرح می‌شود ریشه در باورمندی آنها به توانایی‌های شهرداری دارد.
از سویی دیگر با عنایت به اینکه مردم مدیریت امور شهری را از وظایف ذاتی شهرداری می‌دانند کارهای انجام شده را نمی‌بینند و آنچه بیشتر به چشم آنها می‌آید کاستی‌ها و نارسایی‌هاست ضمن اینکه در جریان ارزیابی کارهای صورت گرفته ‌نگاهی مقایسه‌ای به سایر شهرها خصوصاً در کشورهای توسعه یافته دارند، صرف نظر از این که پشتوانه‌های لجستیکی، ملی و برنامه‌ریزی آنها در چه سطحی است و در جریان داوری‌هایی از این دست دلمویه‌های مدیران شهری نیز شنیده نمی‌شود، یا آنها خود به دلیل احتمال بروز حساسیت‌ها رغبتی به طرح تنگناهای مالی خود ندارند. برای مثال در قانون درصدی از وجه جرایم رانندگی به شهرداری‌ها اختصاص می‌یابد امّا در شیراز عملاً به این قانون اعتنای زیادی نمی‌شود و تنها بخش ناچیزی از این درصد تعیین شده آن هم با تأخیر به شهرداری پرداخت می‌شود که استانداری باید پاسخگوی آن باشد. (ادامه…)