یادداشت سردبیر

اسماعیل عسلی

زبان بی زبانی

حراست از زبان و شاخص های آن از جمله دغدغه های فرهنگی است و اینگونه نیست که چنین حساسیتی تنها در پیوند با زبان فارسی باشد بلکه در سایر کشورهای جهان نیز چنین دلمشغولی هایی وجود دارد‏‏‏.‏ علت آن هم از یک سو به میراث مکتوب هر ملتی بازمی گردد که با مهجوریت زبان قابل استفاده نیست و از سوی دیگر از آنجایی که زبان یکی از مؤلفه هایی است که به حفظ وحدت ملی یاری می رساند‏‏‏‏،‏ نگهبانی از آن نیز یک وظیفه ی ملی تلقی می شود‏‏‏.‏ خط‏‏‏‏،‏ زبان‏‏‏‏،‏ فرهنگ و هنر شاخص در هر کشوری به عنوان نماد وحدت ملی مطرح است‏‏‏.‏ همان گونه که در زمینه آداب و سنن می توان به عید نوروز اشاره کرد و در جایی می گوییم کشتی و چوگان برای ما ایرانی ها ورزش ملی به حساب می آید،‏ زبان و خط فارسی هم همین حکم را دارند‏‏‏.‏ تا پیش از جدا شدن افغانستان‏‏‏‏،‏ تاجیکستان و بخش هایی از شمال خراسان از ایران ما می توانستیم مرز جغرافیایی ایران و مرز فرهنگی و زبانی آن را مشترک و همسو بدانیم اما پس از جدایی بخش هایی از ایران عزیز بر سر مالکیت برخی شاخص های فرهنگی با کشورهای فارسی زبان چالش داریم و هر کشوری تلاش می کند که برخی آداب و رسوم و ورزش ها را به نام خود در یونسکو به ثبت جهانی برساند‏‏‏.‏ (ادامه…)