یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
کاستی های شیراز در بحث گردشگری
به اذعان اغلب صاحب نظران، کارشناسان و حتی مسئولین، ادوار گوناگون ظرف سه دهه گذشته دورنمای امیدوارکننده ای که می تواند متکی بر پتانسیل های نهفته در شیراز و در راستای بهره گیری از قابلیت های آن با هدف توسعه ی همه جانبه آن باشد گردشگری است که با محور قرار گرفتن آن شاهد افزوده شدن بسیاری از شاخص های درخور پایتخت فرهنگی، طرح های کارآفرین و برپایی سازه ها، تندیس ها و مراکز توریستی جلوه دهنده به این شهر خواهیم بود. با صرف نظر از ویژگی های آب و هوایی، اماکن تاریخی و باستانی، بقاع متبرکه و طبیعت چهارفصل و مردمی مهمان نواز که اشاره ی به آنها به منزله ی مرور بدیهی ترین نشانه های شیراز است و با این پیش فرض که عزم و اراده ی مسئولین و مردم به بسترسازی و زمینه چینی برای تحقق این موقعیت معطوف گردیده، باید به دنبال شناسایی کاستی هایی باشیم که با برطرف شدن آنها شیراز می تواند سالانه پذیرای میلیون ها گردشگر داخلی و خارجی باشد.
ظرف چند دهه ی اخیر نوع تبلیغات و سمت و سوی مواضع نهادهای فرهنگی و مرتبط با گردشگری در جمهوری اسلامی به گونه ای بوده که تقریباً این موضوع را جا انداخته و تفهیم کرده که ایران میدانی برای جولان افراد لاابالی که تعریفی مغایر با ارزش های ریشه دار ایرانی از گردشگری دارند نیست و طبیعی است که تأکید بر توسعه ی قابلیت های گردشگری شیراز نیز در همین چارچوب دنبال می شود.
با در نظر گرفتن مقدمه ای که از آن عبور کردیم می رسیم به کاستی هایی که فرصت های پیش رو برای تبدیل شیراز به قطب گردشگری را تهدید می کند. اولین معضلی که در فصل گردشگری خصوصاً نوروز در مکان های تاریخی، پیرامون باغ ها و بقاع متبرکه به چشم می آید بحث موانع موجود در مسیر رفت و آمد روان شهروندان و گردشگران است که نشان دهنده جا افتاده نبودن بهره گیری از وسایل نقلیه عمومی است. شاید با زبان آمار و ارقام و اشاره به نمونه های خارجی و تجربه شده بهتر بتوان اهمیت این موضوع را درک کرد. (ادامه…)