سرمقاله
اسماعیل عسلی
نشانه های توسعه نیافتگی
برای مشاهده ی نشانه های توسعه نیافتگی لازم نیست کفش و کلاه کنیم و خود را به زحمت بیندازیم و به دنبال آمار و ارقامی بگردیم که نشان دهنده ی نرخ رشد، درصد رفاه و سواد و قانونمندی باشد. گاهی تکرار رخداد برخی حوادث ناگوار نیز می تواند نشانه ی توسعه نیافتگی باشد. از برخورد قطار گرفته تا ویرانی پل در اثر سیل و همچنین حادثه پلاسکو و اخیراً نیز انفجار در معدن زغال سنگ. در تمامی این حوادث که با تلفات جانی همراه بوده وجوه مشترکی وجود دارد که بیانگر چند واقعیت تلخ است. یکی استثمار و بهره کشی از انسان های بیکار و کم سواد در شرایط کاری سخت با کمترین دستمزد و دیگری کم اهمیت تلقی کردن جان انسان ها با نادیده انگاشتن استانداردهای لازم برای محیط کار، سوم ایجاد فضایی که افراد مظلوم نتوانند پیگیر مطالبات و شکایات خود باشند و چهارم استفاده ی ابزاری از چنین رویدادهایی نه برای جلوگیری از تکرار آن بلکه برای به زاویه کشانیدن رقیب در عرصه های سیاسی. همه ی این ها نشانه توسعه نیافتگی است. اینجاست که وقتی به هر فضایی پا می گذاریم می توانیم بدون تحقیق و تفحص آنچنانی رد پایی از توسعه نیافتگی را ببینیم. در مزارع و کارگاه ها و کارخانه ها و ادارات و فضاهای ورزشی و محیط های فرهنگی و محافل دینی و مذهبی و حتی خانواده ها و اجتماعات کوچک و بزرگ.
تا زمانی که معدنی بر سر کارگران خراب نشود از ساز و کارهای تعیین شده برای رسیدگی به سلامت محیط کار، رعایت حقوق انسانی و شهروندی و همچنین وضعیت معیشتی طبقات فرودست استفاده ای به عمل نمی آید اما با به صدا درآمدن زنگ حادثه ناگهان وجدان های خفته بیدار می شوند و همه اظهار تألم و تأسف می کنند و از همه جا برای پیگیری و دلسوزی و تحقیق و تفحص و ارائه ی گزارش نماینده اعزام می شود. در حالی که تمامی این تمهیدات و ساز و کارها برای این است که چنین اتفاقی رخ ندهد که اگر رخ بدهد توسل به خداوند نیز بی فایده است چرا که آبشخور رویدادها، بی توجهی به قوانین و سنت های الهی است. (ادامه…)