سرمقاله
اسماعیل عسلی
تا چه شود
ابزارهای معقول شناخته شده برای اداره ی کشورها و جهان با نهادینه شدن خشونت ظرف چند دهه ی گذشته بیش از گذشته به چالش کشیده شده و به محاق رفته است و این در حالی است که فلسفه ی وجودی حکومت ها و نهادهای بین المللی بهره گیری از ابزار قانون و گفت و گو برای کاهش تلفات انسانی است.
در حالی که گفت و گو، رفتار مبتنی بر قانون، مشورت و شایسته سالاری، کم هزینه ترین ابزارها برای اداره ی کشورها و جهان است اما از آنجایی که اغلب کشورهای توسعه یافته از اهرم توان اقتصادی و قدرت نظامی در تعامل با کشورهای توسعه نیافته به حد وفور استفاده می کنند، دیگر جایی برای گفت و گو باقی نمی ماند و شواهدی وجود دارد که اساساً کشورهای توسعه یافته علیرغم این که تمایل زیادی برای گفت و گو با گردانندگان کشورهای توسعه نیافته از خود نشان می دهند ولی گویا نتایج آن را الزام آور نمی دانند. در واقع گفت و گو برای آنها فرصتی برای مرور و زمزمه ی تهدیدهای نظامی و یادآوری اهرم های اقتصادی است. نظیر آنچه در برجام شاهد آن هستیم. (ادامه…)