سرمقاله
اسماعیل عسلی
سخن این بود و ما گفتیم
نطفه ی پدیده ی پرهزینه ی خودسری در حالت بلاتکلیفی ناشی از خلأهای قانونی روزهای اول پیروزی انقلاب بسته شد. در آن شرایط که نگاه خریدارانه ای به قوانین وضع شده در رژیم گذشته وجود نداشت و طبیعتاً ارجاع همه ی امور جزیی به شورای انقلاب و کسانی که موقتاً تا شکل گیری مجلس و تصویب قوانین جدید کشور را اداره می کردند برای کسب تکلیف امکان پذیر نبود، برخی از شخصیت های درجه چندم که بر موج خشم توفنده ی مردم سوار شده بودند هرگاه با مشکل و موضوعی مواجه می شدند که نحوه ی برخورد با آن از سوی شورای انقلاب یا بر مبنای بیانیه های رسمی توسط رسانه ی ملی مشخص نشده بود بر اساس تشخیص خود و در خوش بینانه ترین حالت بر اساس نظر برخی انقلابیون شاخص در هر محل و شهر عمل می کردند و همین امر به رفتارهای ناهمخوانی انجامید که در مناطق مختلف کشور صورت می گرفت و نارضایتی هایی را به دنبال داشت. رفتارهایی از آن دست در آن زمان معمولاً به انسداد روند امور، ایجاد بحران و برخوردهای لفظی بین متولیان امور و همچنین چالش هایی منجر می شد که به صورت کلی نشان دهنده ی گونه ای بی سر و سامانی بود. این بی سر و سامانی ها در مواردی با دخالت افراد دلسوز ختم به خیر می شد و در برخی موارد هزینه های سنگینی را به کشور تحمیل می کرد. متأسفانه با گذشت نزدیک به چهل سال از پیروزی انقلاب هنوز هم بعضاً با رفتارها، واکنش ها، موضع گیری ها، تحلیل ها، تیترها و اظهار نظرهایی مواجه می شویم که با قوانین مصوب، دستورالعمل ها و همچنین خط مشی دولت منتخب مردم همخوانی ندارد و برای کشور ایجاد هزینه می کند. (ادامه…)