سرمقاله
اسماعیل عسلی
سرچشمه های قدرت نرم
قدرت نرم به قابلیتی اطلاق می شود که اشخاص با بهره گیری از آن می توانند تبعیت خودجوش و کم هزینه ی مردم را از خود محقق سازند. تجربه نشان داده است که اعمال قدرت نرم هزینه اداره کشور را کاهش می دهد. اما این که سرچشمه های قدرت نرم را باید در کجا جستجو کرد پرسش پیچیده ای است زیرا فرهنگ عمومی، سطح سواد، تعریف مردم از زندگی و باورهای درونی که همواره در نوسان است ممکن است قدرت نرم را از یکی به دیگری منتقل کند. در طول تاریخ به تعداد انگشت شماری از شخصیت های کاریزماتیک برمی خوریم که توانایی انجام کارهای بزرگ با هزینه های کم را داشته اند. قدرت نرم می تواند ریشه در نفوذ معنوی، توان علمی بالا، صداقت و ساده زیستی، محبوبیت و بیان تأثیرگذار و توان متقاعدکنندگی بالا داشته باشد. از آنجایی که نتیجه گرا بودن مردم در مقام داوری عملکرد سیاستمداران موجب می شود با توجه به برخی لغزش ها که در عرصه های سیاسی اجتناب ناپذیر است، حفظ و افزایش قدرت نرم را برای آنها به چالشی بزرگ تبدیل کند، به همین دلیل برخی روحانیون اجتناب از ورود به عرصه های سیاسی و اجرایی را راهی برای حفظ قدرت نرم خود می دانند و بر این باور هستند که یک روحانی در مقام منتقد اجتماعی بدون این که با ورود به عرصه های اجرایی ناگزیر به پذیرش مسئولیت برخی ناکامی ها باشد می تواند ضمن حفظ قدرت نرم خود، شائبه ی ناکارآمدی را در مقام اجرای عدالت از ساحت دین دور کند؛ هر چند برخی دیگر این گونه مسئولیت گریزی ها و خارج از گود به داوری نشستن ها را گونه ای عوام فریبی تقدس مآبانه می دانند. پرواضح است که این چالش و اختلاف نظر با پذیرش این که هر کسی متعلق به هر طبقه ی اجتماعی در صورت برخورداری از دانش سیاسی لازم منعی برای پذیرش مسئولیت و فعالیت سیاسی ندارد قابل حل است. (ادامه…)