سرمقاله
اسماعیل عسلی
لزوم واردات فرهنگ کار و تلاش
زمانی مائو پیشوای انقلابی چینی ها با لباسی به رنگ سبز کناری و شبیه لباس وزیران و بسیاری از کارکنان و کارمندان چینی در محافل عمومی، کنفرانس ها و نشست های خبری حاضر می شد و به نظرم همین شخص خطاب به مردم چین گفته بود تا زمانی که خودمان کفش تولید نکنیم، پای برهنه راه می رویم. این که انقلاب چین چه ماهیت و اهدافی داشت و به کدام یک از اهداف خود دست یافته و تا چه اندازه از آرمان های خود فاصله گرفته موضوع بحث ما نیست چرا که ظرف یکصد سال گذشته اغلب انقلاب ها دچار انحراف از معیار شده و بازیگران دایره قدرت در متن تلاش برای ماندگاری، بسیاری از اهداف را به حاشیه راندند و انقلاب چین هم از این قاعده مستثنی نبود. به هر حال چینی ها اگر چه هم اکنون عنوان دومین اقتصاد دنیا را یدک می کشند اما نشانه های انحراف از معیار را در فاصله های طبقاتی موجود بین اقشار گوناگون می توان دید. نویسنده این مطلب به دنبال تشریح جسد و کالبدشکافی انقلاب هایی که ظرف یکصد سال گذشته به وقوع پیوسته نیست بلکه می خواهد بگوید اگر چینی ها با وجود عیالواری و مشکلات ژئوپولتیکی و منطقه ای و رقابت ناگزیر با ژاپن، روسیه و هند و دست و پنجه نرم کردن با اروپا و آمریکا توانسته اند به موفقیت های بزرگ اقتصادی دست پیدا کنند و کار و غذا و مسکن و رفاه نسبی نزدیک به یک چهارم مردم جهان را تأمین کنند به دلیل تعصب نسبت به کالای چینی بوده است که گردانندگان و مسئولین این کشور پیشگام آن بوده اند! (ادامه…)