سرمقاله
اسماعیل عسلی
نمایش مضحک
کمتر کسی باور می کرد چند سال پس از ادعای بیداری اسلامی رئیس جمهور آمریکا مبادرت به انتقال سفارت خانه ی خود به قدس به عنوان پایتخت اسرائیل کند. اما این اتفاق رخ داد. پاسخ به چرایی این رویداد با توجه به اوج گیری ظاهری نهضت فلسطینی ها و انتفاضه های سریالی و جنگ غزه و جنگ سی و سه روزه نیازمند نگاهی عاری از شعار و احساس به این داستان است. اگر بخواهیم تحلیلی جامعه شناسانه از جامعه ی یهود و فلسطینی ها داشته باشیم و این دو را با یکدیگر مقایسه کنیم، باید بگوییم یهودی ها علی رغم پراکندگی در اقصی نقاط جهان موفقیت بیشتری برای تحقق بخشیدن به مفهوم ملت نسبت به فلسطینی های تقریباً یکجانشین داشته اند. هر چند این خصلت نژادی که شاید زاییده ی فرهنگ آوارگی باشد توجیه کننده ی رفتار آنها با فلسطینی ها نیست اما موجب می شود که در منازعات سرزمینی دست بالا را داشته باشند. این همبستگی هم در رویّه اقتصادی و خط مشی زندگی و هم فعالیت های علمی و فرهنگی خود را نشان می دهد. شبکه ای که یهودی های جهان را با یکدیگر مرتبط می کند در تعیین خط مشی کلی آنها در زندگی، انتخاب شغل، برخورداری از انواع حمایت ها و حتی تعیین محل سکونت آنها تأثیر زیادی دارد به طوری که با وجود ایجاد زمینه برای سکونت همه ی یهودیان در اسرائیل، بسیاری از آنها ترجیح می دهند همچنان در نقاط گوناگون جهان پراکنده باشند و با فعالیت های پر سود اقتصادی و علمی و فرهنگی نقش یک اهرم قدرتمند برای جابجایی ثروت، قدرت و امنیت را ایفا کنند.
زنده یاد دکتر شریعتی در خاطراتش می نویسد (نقل به مضمون) در اوج جنگ شش روزه اعراب و اسراییل یک یهودی را در قطار دیدم که به دنبال خبر نرخ دلار در روزنامه می گشت و من که یک ایرانی و غیریهودی بودم اخبار جنگ را دنبال می کردم وقتی از آن یهودی علت این کار را پرسیدم گفت جنگ واقعی به خاطر دلار است. (ادامه…)