سرمقاله
محمد عسلی
چرا مذاکره نمی‌کنیم؟
می‌گویند و می‌نویسند و نشان می‌دهند که چقدر مذاکره خوب است. مذاکره از جنگ و دشمنی جلوگیری می‌کند و طرفین با حفظ منافع ملی خود به توافق می‌رسند.
مثال می‌آورند که اگر سلطان محمد خوارزمشاه با فرستادگان مغول به دوستی رفتار می‌کرد و غایر خان آنها را نمی‌کشت جنگ بین مغولان و ایران اتفاق نمی‌افتاد.
و یا اگر شاه اسماعیل با سلطان عثمانی توافق می‌کرد در چالدران شکست نمی‌خورد تا از آن غصه دق کند و بمیرد.
در فضاهای مجازی هر کس به زعم خود قضاوتی می‌کند و دلمویه‌هایی را درج می‌کند بسیاری از خوانندگان این مطالب هم به به و احسنت می‌گویند و در این تردید می‌مانند که چرا وقتی ترامپ در زمان سفر ریاست جمهور ما به سازمان ملل ۸ بار تقاضای مذاکره می‌کند پاسخی به آن داده نمی‌شود؟
و اما بعد:
مذاکره اصالتاً خوب است تفاهم با مذاکره به دست می‌آید و توافق حاصل می‌شود. بسیاری از مواقع هم مذاکره بی‌اثر می‌ماند و جواب نمی‌دهد.
آنچه در این میان مهم است، طرفین مذاکره و خواسته‌های آنان است که باید قبل از ورود به مذاکره به آن توجه کرد.
مذاکره وقتی منافع دو طرف را تضمین می‌کند که یکی از طرفین قدرت سیاسی و نظامی خود را به دیگری تحمیل نکند و در این اندیشه نباشد که طرف دیگر را در مذاکره مغلوب کند و همه امتیازات را برای خود بخواهد. (ادامه…)