سرمقاله
اسماعیل عسلی
دلمویه‌های خودمانی
هر انقلابی با آرمان‌خواهی و شعار آغاز می‌شود و در مرحله‌ی کمال و بلوغ خود به واقع‌گرایی سوق داده می‌شود. واقع‌گرایی نتیجه‌ی ایجاد تناسب بین ظرفیت‌ها و امکانات با اهداف و شعارهاست. البته این سخن بدان معنا نیست که آرمان‌ها غیر قابل دسترسی‌اند بلکه به این معناست که باید برای رسیدن به اهداف انقلاب روندی پلکانی را طی کنیم. از این رو در هیچ انقلابی تمامی اهداف همزمان و در کوتاه مدت قابل دستیابی نیست. به یاد دارم که در ابتدای انقلاب شهید محمد منتظری در راستای حمایت از نهضت‌های آزادی‌بخش عده‌ای را با خود برای نبرد با اسرائیل به جنوب لبنان برد و همزمان برخی بر این باور بودند که می‌توان حرکت تمامی مسلمانان را با پای پیاده به سوی قدس سامان داد اما بعدها مشخص شد که با اقدامات نشأت گرفته از احساس و آمیخته به شعار نمی‌توان به جایی رسید و قضیه دفاع از فلسطین به این سادگی نیست و مستلزم همگرایی مسلمانان، حمایت مالی و همچنین وحدت رویّه مبارزان فلسطینی است و هیچ کشور مسلمانی به تنهایی نمی‌تواند حق غصب شده فلسطینی‌ها را به آنها باز گرداند لذا دعوت به راهپیمایی روز قدس به عنوان سنگ اولیه بنای دفاع از فلسطین مطرح شد تا تبلیغاتی که سعی می‌کرد اسرائیل را به عنوان عضوی دائم از جامعه‌ی بین‌الملل جا بیندازد را زیر سئوال ببرد که البته با توجه به زد و بندهای مرتجعین عرب و انشقاق موجود بین گروه‌های فلسطینی و جا خالی کردن کشورهایی نظیر مصر و اردن و عربستان هم اکنون اسرائیل در وضعیتی قرار گرفته که اغلب کشورهای عربی و حتی برخی از گروه‌های فلسطینی به دنبال راه حل دو کشوری هستند و بهترین پیشنهادی که از سوی جمهوری اسلامی مطرح شده برگزاری انتخابات برای تعیین تکلیف این سرزمین با حضور تمامی فلسطینی‌ها، یهودی‌های ساکن از قبل در این سرزمین و همچنین مسیحی‌هاست که اسرائیل زیر بار همین پیشنهاد هم نمی‌رود. اینجاست که می‌بینیم شعار آزادی فلسطین و تسخیر این سرزمین با پای پیاده به جایی رسیده که اکنون اعراب بر سر حاکمیت فلسطینی‌ها بر قدس شرقی مشغول چانه‌زنی هستند و معلوم هم نیست به جایی برسند. (ادامه…)