سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
خودرو بی‌ترمز
تاریخ به ما آموخته است که نقش ابزار در تغییر سبک زندگی واقعیتی اثبات شده است. فرقی نمی‌کند که این ابزار آتش باشد یا فلز، تلفن همراه باشد یا خودرو. اصولاً همین که ما با ساخت یک وسیله ساده و یا پیچیده استفاده از ابزاری جدید را رواج می‌دهیم باید در انتظار آثار آن بر تغییر سبک زندگی باشیم. تا پیش از رایج شدن استفاده از خودرو در ایران به عنوان وسیله‌ای که امر رفت و آمد و حمل و نقل و مسافرت را تسهیل می‌کند، تلاش برای تغییر رفتار مردم در برخی زمینه‌ها کاری بسیار دشوار بود و مقاومت در برابر آن هزینه‌ی زیادی نداشت. اما از زمانی که خودرو پا به شهرهای ایران گذاشت، بستر مورد نیاز برای برخی تغییرات را هموار ساخت. خیابان تعریفی جدید پیدا کرد و جاده‌ها دارای حریم شدند. چون عرض کوچه‌ها پاسخگوی حجم، قدرت مانور و سرعت خودروها نبود به تدریج شاهد تغییر در ساخت و سازها و احداث گاراژ در منازل دارای خودرو بودیم. شغل‌های جدید اضافه شد. از کار در پمپ بنزین گرفته تا راه‌اندازی کارگاه‌های تعمیر موتور، پنچری، صافکاری، شستشوی خودرو، فروش تزئینات داخلی خودرو، تعریض خیابان‌ها برای ایجاد امکان پارک، تأسیس پارکینگ‌های عمومی، تعیین پلیس مخصوص کنترل رفت و آمد، تأسیس صنعت بیمه اتومبیل و صدها شغل دیگر که به تدریج جایگزین نعل‌بندی، فروش علوفه، طویله، چاپارخانه، بیطاری، احداث درشکه و دوخت زین و جل گردید. (ادامه…)