سرمقاله
اسماعیل عسلی
هیچ کس در امان نیست

شاید در فیلم های مستند دیده باشید که تمساحی دهان باز کرده و پرنده-ای کوچک مشغول نوک زدن به لابلای دندان های اوست تا بقایای غذای جویده شده را جمع کند که هم خود را سیر کرده باشد و هم تمساح خیالش از بابت جرم زدایی دهان راحت شود. در واقع از این نوع بده بستان ها در طبیعت زیاد است. خرس از میوه های یک درخت می خورد و جابجا می شود. سپس هسته ی همین درخت را همراه با مدفوع در مکانی دیگر بر زمین می ریزد و موجب جوانه زدن و رشد درختی دیگر می شود و با چنین رفتاری به گسترش جنگل کمک می کند. چرخه ی زیستی در طبیعت یکی دو تا نیست. پرندگانی که روی بدن حیوانات می نشینند و غذای خود را از لابلای پشم و مو و پوست آنها بیرون می کشند نیز به زدوده شدن انگل چنین حیواناتی کمک می کنند در مواردی حتی در اعماق جنگل ها و کناره ی بیشه زارها شاهد همکاری امنیتی حیوانات با یکدیگر هستیم و آنهایی که غیر قابل دسترس و در بالای درخت هستند با مشاهده ی یک حیوان مهاجم دیگران را خبر می کنند (ادامه…)