سرمقاله
محمد عسلی
چرا در فارس کار فرهنگی خریدار ندارد؟
استان پهناور فارس به عروسی مانند است که علی‌رغم صورت و سیمای زیبا دست و پایش لنگ می‌زند هر چند زبان و بیان رسا و لطیفی دارد.
زیبایی شیراز به حافظ و سعدی و بازمانده درختان و گل‌های باغچه‌هاست و وجود هنرمندان و نویسندگان و فلاسفه و ادبا که زبان و بیان شیرازند، اما بالا بودن نرخ بیکاری، اعتیاد، طلاق و جرایم دیگر همانند دست و پای لنگ و ناخن‌های دراز عروسند.
در چنین استانی که ضرورت کار فرهنگی برای پیشگیری از بدی‌ها و جرایم اولویت اول است کمتر مدیر و مسئولی رغبت به کار فرهنگی و حمایت از هنرمندان و نویسندگان دارد به گونه‌ای که سهم مطالعه کتاب و روزنامه در سبد خانواده‌ها به ندرت دیده می‌شود و مسئولان اداری بیشتر توجه‌شان به گزارش عملکردها و خبرهای خودشان است.
اشتراک روزنامه‌ها و مجلات به علت افزایش نرخ تمام شده به گونه‌ای کاهش یافته که ۴۰ شماره اشتراک استانداری به ۱۰ شماره کاهش یافته و شهرداری شیراز هم عهدنامه‌ای شبیه به عهدنامه ترکمنچای با مدیران روزنامه‌ها بسته که اگر می‌خواهند همانند سال ۹۷ شهرداری‌های مناطق و مرکزی همان میزان اشتراک داشته باشند باید رپرتاژها و گزارشات تبلیغاتی که سابقاً برای آن پول دریافت می‌کردند را در سال ۹۸ مجانی کار کنند و متأسفانه روزنامه‌ها هم به ناچار زیر این بار گران رفته‌اند… (ادامه…)