سرمقاله محمد عسلی

سخنی با پزشکان و پرستاران مسئولیت پذیر

جوان بودید و با تدبیر، هوشمندی و تلاش های شبانه روزی تان با گذر بهترین دوران زندگی در آزمایشگاه ها و پشت میزهای کلاس درس و دلشوره هایی که برای فراگیری هر آنچه باید از روابط علت و معلولی بیماری ها و شناخت و اثرات داروهایی که هر لحظه در حال تغییرند گذشت تا آنکه به پایان دوران دانشجویی رسیدید و استاد شدید. باز هم کلاس ها، همان کتاب ها و همان پرسش و پاسخ ها و اگر جراح شدید، همان بیدارخوابی های نیمه شبی و بامدادی و در یک قضاوت عجولانه شما دکتر و پرستاری قابل شدید با درآمدی که خیلی ها حسرت موقعیت های شغلی تان را خوردند و می خورند بدون آنکه خود را محک زده باشند که آیا در طول زندگی چنین توانایی ها و تحمل هایی را داشته اند یا خیر.
بگذریم. اینک در آزمونی سخت تر از گذشته در مقابل ویروسی قرار گرفته اید که هنوزا هنوز ناشناخته است و درمانی ندارد، مگر به قوت و قدرت بدنی که تحمل آن را در جنگی ناخواسته بروز دهد و شما پزشکان و پرستاران سینه سپر کردید بدون آنکه احساس کنید اگر بیمار شوید چه می شود و چه بسا کسانی از شما که در این میدان رزمایش از میان رفتند و نام و عکسی از آنها باقی ماند و چه بسیار کسان از شما که هنوز هم با این بیماری در خود و برون از خود در مبارزه اید و دست از کار نکشیده اید. (ادامه…)