سرمقاله اسماعیل عسلی

تا چه پیش آید

از جمله آثار کرونا تغییر سمت و سوی اقدامات نوعدوستانه و نیکوکارانه بود به طوری که بی گمان پس از فروکش کردن موج کرونا و بازگشت به شرایط عادی افراد نیکوکار و توانمند توجه خاصی به احداث نقاهتگاه های اضطراری ، توسعه فضای پیرامونی درمانگاه ها و بیمارستان ها و عنایت ویژه ای به تامین مسکن کادر درمانی خواهند داشت . یکی از مشکلاتی که در بحبوحه ی اوج گیری کرونا و لزوم حضور تمام وقت کادر درمانی بیش از همیشه به چشم آمد فاصله زیاد بین خانه و محل کار پرسنل بیمارستان و پراکنده گی آن بود . در صورتی که اگر هنگام احداث یک بیمارستان به ساخت واحدهای مسکونی ویژه کارکنان در کنار آن اقدام می کردند چند خاصیت داشت یکی این که پزشک و پرستار ناگزیر به طی فاصله ی زیاد خانه تا محل کار و درگیر شدن با ترافیک و خستگی ناشی از آن نمی شدند و با نشاط در محل کار حاضر می گردیدند و دیگر این که در مواردی که بیمارستان به آنها نیاز داشت ، حضور آنها در کمترین زمان ممکن صورت می گرفت . اجرای چنین طرحی نه تنها برای بیمارستانها بلکه برای تمامی نهادها و سازمان ها مفید است چرا که هم از رفت و آمدهای درون شهری و استفاده از خودرو می کاهد و هم آلودگی را کم می کند و هم این که همزیستی در زمان کار و استراحت برای کارکنان یک موسسه و نهاد و بیمارستان به استحکام ارتباطات عاطفی و صنفی می انجامد . زنده یاد محمد نمازی که بدون تردید انسانی خدوم و آینده نگر بود به این مهم توجه داشت به طوری که هنوز هم شاهد استفاده ی برخی از کادر درمانی شاغل در بیمارستان از خانه های ویلایی ساخته شده پیرامون بیمارستان نمازی هستیم . (ادامه…)