سرمقاله محمد عسلی
فضای سیاه و سفید
بعضی از فلاسفه بر این باورند که حقیقت آن است که باید باشد و واقعیت همان است که هست. پس هر حقیقتی واقعیت نیست و هر واقعیتی حقیقت!
ویلیام جیمز می گوید: حقیقت آن است که در عمل مفید افتد. حال چه طرفدار اصالت وجود باشیم و چه طرفدار اصالت عمل یا تاریخ یا هر مکتب فلسفی و یا دینی دیگر باید فرق حقیقت و مجاز را از هم تشخیص دهیم و به افکار مجازی و فضاهای مجازی تردید کنیم و تا به یقین نرسیده ایم در پذیرش آنها خوددار باشیم.
تقریباً تا ۵۰ سال قبل تعاملات و مراودات اجتماعی محدود به خانه و کوچه و خیابان بود و بیشتر مسافرت هایی که پیش می آمد بسیار کم بود.
مردمان بیشتر خبر از همسایگان و حال و وضع آنها داشتند و احساسات عاطفی و مهربانی در روابط فرد و جامعه، پیوندهای انسانی را محکم می کرد و اگر رادیو یا تلویزیون در همان حال و هوای نوظهور خود خبری می دادند همانند امروز امواج آن از کوه و در و دشت عبور نمی کرد و شب نشینی های لحظه ای لس-آنجلسی را به درون خانه های پشت کوه دور افتاده اقصی نقاط جهان نمی فرستاد. افراد بشر با تجهیزات و امکاناتی که در اختیار دارند به زوایای زندگی و روح و کارکرد یکدیگر سرک می کشند و ذهن و حافظه خود را به انباشت حقیقت و مجاز عادت داده اند. (ادامه…)