سرمقاله محمد عسلی

یکی در بیابان سگی تشنه یافت

اخلاقمداری ،ابعاد گستردهای دارد و موضوعات مختلفی را شامل می    شود چنانکه گاه انسان در اعمال دو موضوع اخلاقی دچار تضاد میشود که کدام را بر دیگری ترجیح دهد آنچه در طبیعت معیار اخلاقمداری و کرامت و بزرگواری است که چه بسا در یک کودک زنده است و در پیری مرده … سعدی در بوستان یک باب را به احسان و نیکی اختصاص داده که نه فقط احساس همدلی را نسبت به انسانها در تمثیل  های مانا و دلچسب بیان میکند بلکه احسان نسبت به حیوانات را هم از نظر دور نمی    دارد پاداش آب دادن به سگی تشنه و ناتوان در بیابان را پاداشی در حد بخشش تمامی    گناهان توسط خدایی می    داند که از این عمل پسندیده کمال رضایت را دارد.
نمونه  های دیگری هم از این دست در بوستان و گلستان هست که همه با الهام از قرآن و سنت پیامبر صلی الله و ائمه علیه السلام به زیور شعر یا نثر مسجع آراسته شده اند از محتوای آیاتی که در این موضوع نازل شده اند چنین برمی    آید که خداوند ضمن این که نتیجه بخشش و کرامت انسان  ها را مد نظر داشته به تربیت و رفتار نهادینه شده انسانها در طول نیز زندگی توجه داشته است از این رو کرامت ، بخشش ، تعاون و دستگیری صرفا خاص ثروتمندان و اغنیا نیست چه بسا فقرایی که نان شب خود را با بیچارگان و همسایگان تقسیم میکنند .چه بسا انسان  هایی که در نهایت فقر و بیچارگی در اندیشه رفع فقر و نگرانی همسایه خود هستند و برعکس ثروتمندانی که پای ارادت به کمک و مساعدت بی چاره ای ندارند و اگر فقیری دست طلب بسویشان دراز کند با تکبر و تغیّر او را از خود می    دانند. (ادامه…)