سرمقاله اسماعیل عسلی
آن که غربال به دست دارد

این که فردی در سایه ی دانش ، هنر و قدرت بدنی به موازات مردم داری و پای بندی به ارزش  های انسانی و ارائه ی سبکی از زندگی که برای مردم عادی امید آفرین و الهام بخش باشد به شهرت و منزلت برسد نه تنها موجب نگرانی نیست بلکه موجب افتخار و خرسندی است. بسیاری از تحولات اجتماعی نیز تحت تاثیر چنین شخصیت  ها و مناسبات عاطفی که با مردم برقرار کرده اند رخ داده است . طبیعتا هر چه تعداد چنین افرادی بیشتر باشد نشان دهنده ی انباشتگی مخازن معنوی و فرهنگی کشور از گنجینه  های انسانی است . در این میان دانشمندان ، ورزشکاران و هنرمندانی که از صفر شروع کرده و صرفا با اتکا به همت و اراده و تمرین و تعلیم و بدون وابستگی به کانون  های قدرت و ثروت به جایی رسیده باشند حتی می    توانند رنگ و بوی اسطوره ای به خود بگیرند .
این پدیده ی ارزشمند تفاوت دارد با این که فردی با اتکا به رانت و مجیزگویی و رشوه به کمک برخی نشریات زرد و غوغاسالاری به دنبال خیمه زدن در کنج دلها و بهره گیری ضد اخلاقی از شهرت و موقعیت خود باشد .
اگر اهل واکاوی در تاریخ تحولات اجتماعی باشیم درمی    یابیم که ظرف صدها سال هزاران پهلوان و کشتی گیر و هنرمند و سیاستمدار آمده اند و رفته اند اما نام پوریای ولی و غلامرضا تختی از میان ورزشکاران یا از میان هنرمندان نقاش کمال الملک و از سیاستمداران افرادی انگشت شمار که هرکدام از سرچشمه  های هنر و دانش و تدبیر و پهلوانی خود را سیراب کرده اند سر برآورده اند اما در کنار هنر و دانش و زورمندی ، آنچه آنها را از سایرین و همگنانشان متمایز کرده مردم داری و استواری بر ارزش  های انسانی بوده است . تختی در ماجرای زلزله ی بوئین زهرا تختی شد و پوریای ولی به خاطر رفتار جوانمردانه در برابر کشتی گیر هندی و کمال الملک به دلیل عشق به مردم . پای بندی به اصول انسانی و ارائه ی سبکی از زندگی که برای مردم عادی امید آفرین و الهام بخش باشد ، (ادامه…)