سرمقاله
محمد عسلی
چرا کرونا را باور نمی‌کنیم
زمانی که انتظار در گرداب خواهش‌های نفسانی گرفتار می‌شود، دورنمای امیدوارکننده‌ای ندارد. آنچه رهایی‌بخش است انتظاری است که ما را صالح بار می‌آورد تا در انتظار مصلح باشیم. آدم منتظر گاه و بیشتر خودش هم نمی‌داند که عادتاً منتظر است. منتظر یک تحول، تغییر، یک رویداد مهم، آدم‌های منتظر از طوفان، سیل، زلزله، صاعقه، آتشفشان، تصادف جمعی و حتی مرگ احساس بی‌وزنی و نوعی تغییر می‌کنند. احساس می‌کنند دردشان ساکت می‌شود و گاه به وجد می‌آیند. اندوه این خبرها وقتی سنگین می‌شود که به آنها نزدیک می‌شود. مثلاً سیل وارد خانه و خوابگاهشان می‌شود.
انتظار فقط برای بهبودی اوضاع اقتصادی یا سیاسی نیست. انتظار گاهی برای به زمین خوردن کسی است که او را قبول نداریم و می‌خواهیم سر بر تنش نباشد. (ادامه…)