سرمقاله محمد عسلی ۴ شهریور ۱۳۹۹
خود کرده را تدبیر نیست

قدرت فی نفسه فسادآور است. فساد ناشی از قدرت زمانی بروز می کند که ترس از نظارت و ارزشیابی از عملکردها در میان نباشد و یا اینکه قدرت در اختیار مسئولان خدانترس باشد.
اراده آزاد هم نوعی قدرت است که اگر افسار آن در اختیار آدم نباشد سقوط به پرتگاه ها اجتناب ناپذیر است.
قدرت فقط با ثروت به دست نمی آید. مسئولیت های کلیدی نوعی قدرت را یدک می کشند. نویسندگان، هنرمندان، شعرا و مخترعین و کاشفان هم به نوعی در موضوعیت کار خودشان قدرتمندند زنان هم به علت جاذبه هایی که دارند گاه و بی گاه شمشیر قدرت کلامی در اختیار دارند. پس فرقی نمی کند که آدم قدرتمند در کدام کشور زندگی کند و یا اعمال قدرت نماید. اما فرق می کند که قدرت در اختیار عقلانیت باشد یا احساس. در اختیار دانش باشد یا جهل در اختیار عشق باشد یا هوس. در اختیار کینه و حسادت باشد یا مهر و همدلی.
به عنوان مثال می توان گفت که در سالهای اخیر بیشتر زمامداران دنیا جوان و کوتوله اند مثلاً به جای فردی دارای دانش سیاسی مانند روزولت یا کندی دونالد ترامپ کم سواد ناآگاه از مسائل سیاسی و به دور از اخلاق انسانی بر اریکه قدرت تکیه زده و به جز راه دروغ و گزافه گویی و فشارهای اقتصادی و سیاسی راه دیگری بلد نیست و در اینجا که قدرت فساد آور می شود.
ترامپ برای آنکه جامعه یهودیان ذی نفوذ و ثروتمند آمریکا را راضی کند و از لابی های آنان برای کسب آراء بیشتر استفاده برد. همان حرف نتانیاهو نخست وزیر رژیم صهیونیستی را تکرار کرد که برجام به ضرر آمریکا و جامعه جهانی است و عنقریب ایران قادر به ساخت سلاح اتمی خواهد شد. (ادامه…)